WYZNANIE WIARY
(NA PODSTAWIE LONDYŃSKIEGO WYZNANIA WIARY BAPTYŚCI 1689)

PISMO ŚWIĘTE

(1) Pismo Święte jest w pełni wystarczającą, pewną i nieomylną miarą i normą poznania, wiary i posłuszeństwa, które stanowi o zbawieniu.

W konsekwencji miłosierny Pan od czasu do czasu w różny sposób objawiał siebie i swoją wolę Izraelowi a później Kościołowi. Ponadto, aby zapewnić zachowanie i rozszerzenie prawdy oraz utwierdzić i umocnić Swój Lud, chroniąc go przed zepsutą naturą człowieka oraz podłością szatana, spowodował, że objawienie Jego samego oraz Jego woli zostało w całości spisane. Ponieważ sposób, w jaki Bóg poprzednio objawiał swoją wolę minął, to Pismo Święte jest potrzebne człowiekowi.

(2) Pismo Święte czyli zapisane Słowo Boże zawiera następujące księgi, które razem tworzą Stary i Nowy Testament:

Stary Testament (39 Ksiąg)

1 Księga Mojżeszowa (Genesis / Rodzaju)
2 Księga Mojżeszowa (Exodus / Wyjścia)
3 Księga Mojżeszowa (Leviticus / Kapłańska)
4 Księga Mojżeszowa (Numeri / Liczb)
5 Księga Mojżeszowa (Deuteronomium / Powtórzonego Prawa)
Księga Jozuego
Księga Sędziów
Księga Rut
1 Księga Samuela
2 Księga Samuela
1 Księga Królewska
2 Księga Królewska
1 Księga Kronik
2 Księga Kronik
Księga Ezdrasza
Księga Nehemiasza
Księga Estery
Księga Joba
Księga Psalmów
Przypowieści Salomona
Księga Kaznodziei Salomona
Pieśń nad Pieśniami
Księga Izajasza
Księga Jeremiasza
Treny
Księga Ezechiela
Księga Daniela
Księga Ozeasza
Księga Joela
Księga Amosa
Księga Abdiasza
Księga Jonasza
Księga Micheasza
Księga Nahuma
Księga Habakuka
Księga Sofoniasza
Księga Aggeusza
Księga Zachariasza
Księga Malachiasza
Nowy Testament (27 Ksiąg)

Ewangelia Mateusza
Ewangelia Marka
Ewangelia Łukasza
Ewangelia Jana
Dzieje Apostolskie
List do Rzymian
1 List do Koryntian
2 List do Koryntian
List do Galacjan
List do Efezjan
List do Filipian
List do Kolosan
1 List do Tesaloniczan
2 List do Tesaloniczan
1 List do Tymoteusza
2 List do Tymoteusza
List do Tytusa
List do Filemona
List do Hebrajczyków
List Jakuba
1 List Piotra
2 List Piotra
1 List Jana
2 List Jana
3 List Jana
List Judy
Objawienie Jana

Wszystkie te księgi (łącznie 66) są natchnione przez Boga i stały się zasadą i normą wiary i życia. 
2Tm 3:16.

(3) Księgi powszechnie zwane apokryfami nie powstały z natchnienia Bożego, toteż nie należą do kanonu czyli składu Pisma Świętego. Dlatego też nie posiadają autorytetu w Kościele Bożym i powinny być traktowane i stosowane tak jak inne pisma ludzkiego pochodzenia.

Lk 24:27,44; Rz 3:2.

(4) Pismo Święte jest autorytatywne samo z siebie. Jego autorytet nie zależy od świadectwa żadnego człowieka ani Kościoła, lecz pochodzi wyłącznie od Boga, jako Autora, który sam w sobie jest prawdą. Musi być przyjęte, bo jest Słowem Bożym.

1Tes 2:13; 2Tm 3:16; 2P 1:19-21; 1Jn 5:9.

(5) Świadectwo Kościoła Bożego może wpłynąć na nas i przekonać nas, że Pismo Święte godne jest najwyższego uznania. Niebiańska treść Pisma Świętego, skuteczność jego doktryny, majestat jego stylu, zgodność wszystkich jego części od początku do końca, fakt, że na wszystkich swoich kartach oddaje ono wszelką chwałę Bogu, pełnia objawienia jedynej drogi zbawienia – to wszystko razem wraz z innymi niezrównanymi cechami oraz Jego absolutna doskonałość – niezbicie przekonuje nas, że jest Słowem Bożym. Uznajemy równocześnie, że nasze pełne przekonanie i pewność co do jego nieomylnej prawdy i Bożego autorytetu, jest wynikiem wewnętrznej pracy Ducha Świętego, który przez Słowo składa świadectwo w naszych sercach.

Jn 16:13,14; 1Kor 2:10-12; 1Jn 2:20,27

(6) Pełnia Bożego objawienia dotycząca wszystkiego co jest istotne dla Jego własnej chwały oraz dla zbawienia, wiary i życia ludzi, jest albo bezpośrednio przedstawiona, albo pośrednio zawarta w Piśmie Świętym. Nic, czy to domniemane objawienie Ducha Świętego, czy to ludzkie tradycje, nie mogą być dodane do Pisma Świętego. Jednakże z drugiej strony uznajemy, że wewnętrzne oświecenie przez Ducha Bożego jest konieczne do właściwego zrozumienia tego, co Pismo Święte objawia. Uznajemy jednocześnie fakt, że pewne powszechne stosowane elementy nabożeństwa i sposobu zarządu zborem, powinny być określone w świetle zdrowego rozsądku chrześcijan, w zgodzie z ogólnymi zasadami Słowa Bożego, od którego nie można odejść.

Jn 6:45; 1Kor 2:9-12; 1Kor 14:26,40; Gal 1:8-9; 2Tm 3:15-17.
(7) Treść Pisma Świętego przedstawiona jest z różną jasnością, toteż niektórzy ludzie mają lepsze zrozumienie Pisma od innych. Jednak sprawy, które są istotne dla zbawienia człowieka, które człowiek musi poznać, uwierzyć w nie i być im posłuszny, są tak jasno przedstawione i wytłumaczone w różnych miejscach Pisma Świętego, że zarówno wykształceni jak i niewykształceni mogą osiągnąć wystarczające ich zrozumienie.

Ps 19:8; 119:130; 2P 3:16; 1Kor 1:21; 1 Kor 1:26-29; Łk10;21.

(8) Stary Testament w języku hebrajskim i Nowy Testament w języku greckim (tj. w swoich oryginalnych językach przed tłumaczeniem) były bezpośrednio natchnione przez Boga i od tego czasu dzięki Jego szczególnej trosce i opiece ustrzeżona została ich czystość. Są więc autentyczne i stanowią dla Kościoła ostateczny autorytet we wszystkich kontrowersjach religijnych. Wszyscy Boży ludzie mają prawo i potrzebę dostępu do Pisma, jest im również przykazane by w bojaźni Bożej je czytali i studiowali. Ale ponieważ język hebrajski i grecki nie są znane wszystkim czytelnikom, dlatego Pismo Święte ma być tłumaczone na każdy język, tak aby ludzie poznali Boga i mogli oddawać Mu cześć we właściwy sposób, „abyśmy przez cierpliwość i przez pociechę z Pism nadzieję mieli”.

Iz 8:20; Jn 5:39; Dz 15:15; Rz 3:2; 15:4; 1Kor 14:6,9.11-12,24,28; Kol 3:16.

(9) Niezawodną zasadą jest, że Pismo Święte powinno być interpretowane przez Pismo, tzn. jedna część przez drugą. A więc wszelka dysputa co do prawidłowości, pełności i oczywistości znaczenia jakiegoś fragmentu musi być potwierdzona w świetle jaśniejszych, porównywalnych fragmentów.

Dz 15:15-16; 2P 1:20-21; 2Tm 3:16

(10) Wszystkie spory religijne mają być rozstrzygnięte przez Pismo Święte i jedynie przez Pismo Święte. Wszystkie uchwały synodów, opinie starożytnych pisarzy i ludzkie doktryny w podobny sposób mają być przyjmowane albo odrzucane zgodnie z wyrokiem Pisma Świętego, danego nam przez Ducha Świętego. W takim wyroku wiara znajduje swoje ostateczne oparcie.

Mt 22:29,31,32; Dz 28:23; Ef 2:20; Łk24:27

BÓG I TRÓJCA ŚWIĘTA
(1) Jest tylko jeden jedyny żywy i prawdziwy Bóg. Jest On samoistny i nieskończony w swojej istocie i doskonałości. Tylko On sam może pojąć i zrozumieć swoją istotę. Jest Duchem czystym, niewidzialnym, niepodzielnym, bez ciała i zmiennych uczuć. Tylko On posiada nieśmiertelność i przebywa w światłości niedostępnej dla śmiertelnego człowieka. On nigdy się nie zmienia. Jest większy niż nasze możliwości pojmowania, wieczny, niepojęty, wszechmogący i nieskończony. Jest najwyższą świętością, mądrością, niezależnością i absolutem. Wszystko, co czyni, jest wynikiem Jego niezmiennej, sprawiedliwej woli i służy Jego własnej chwale. Jest najbardziej kochającą, łaskawą, miłosierną i współczującą z istot. Jest pełen dobroci i prawdy. Przebacza nieprawość, przestępstwo i grzech. Nagradza tych, którzy szukają Go gorliwie, lecz nienawidzi grzechu. Nie przeoczy winy i nie oszczędzi winnego, jest doskonale sprawiedliwy w wykonywaniu wyroków.

Rdz 17:1; Wj 3:14; 34:6-7; Pwt 4:15,16; 6:4; 1Krl 8:27; Neh 9:32-33; Ps 5:6-7; 90:2; 115:3; Prz 16:4; Iz 6:3; 46:10; 48:12; 10:10; Nah 1:2-3; Mal 3:6; Jn 4:24; Rz 11:36; 1Kor 8:4,6; 1Tm 1:17; Hbr 2:6; 1J5;7.

(2) Bóg jest samowystarczalny. W Nim i tylko w Nim znajduje się pełnia życia, chwały, dobroci i wspaniałości. Nie zależy od żadnej istoty stworzonej, którą uczynił, Jego chwała nie pochodzi od stworzeń. Wręcz przeciwnie, przejawia swoją chwałę w nich i przez nie. Jest On głównym źródłem wszelkiego bytu: początkiem, spełnieniem, końcem wszystkiego. Jest suwerennym władcą nad wszystkimi swoimi stworzeniami. Używa ich według swojej woli i robi dla nich i z nimi cokolwiek pragnie. Jego wzrok przenika istotę wszystkiego. Jego wiedza jest nieskończona i nieomylna. Nic nie stanowi dla Niego zagrożenia lub przyczyny niepewności, ponieważ On nie zależy od stworzonego wszechświata. We wszystkich decyzjach, dziełach i żądaniach jest najświętszy. Aniołowie i ludzie Jemu, jako Stworzycielowi, mają oddawać wszelką cześć, winni Mu Są służbę i posłuszeństwo względem wszystkiego, czego od nich zażąda.

Job 22:3; Ps 119:68; 145:17; 148:13; Neh 1:5; Dn 4.:25,34,35; Jn 5:26;Dz 15:8; Rz 11:34-36;
Hbr 4:13; Obj 5:12-14.

(3) Trzy osoby Boże stanowią Trójcę Świętą – Ojciec, Syn (lub Słowo) i Duch Święty. Stanowią jedność w istocie, mocy i wieczności. Każda z osób jest w pełni Bogiem, ale Trójca jest jedna i niepodzielna. Ojciec nie zawdzięcza swojego bytu nikomu. On jest Ojcem dla Syna,. Duch Święty pochodzi od Ojca i Syna. Te osoby, jeden nieskończony i wieczny Bóg, nie mogą być rozdzielone w naturze i w bycie, lecz Są rozróżniane w Piśmie Świętym przez osobiste relacje wewnątrz Trójcy Świętej i przez rozmaitość dzieł, których dokonują. Ich Trój-jedność (to znaczy doktryna Trójcy) jest zasadniczą podstawą wszelkiej naszej społeczności z Bogiem oraz źródłem pociechy, którą czerpiemy z naszego zdania się na Niego.

Rdz 18 (cały rozdział); Mt 28:19; Jn 1:14,18; 14:11; 15:26; 1Kor 8:4; 2Kor 13:14;Gal 4:6; 1Jn 5:7.

BOŻE POSTANOWIENIE
(1) W wieczności Bóg zarządził wszystko, cokolwiek zdarzy się w czasie i uczynił to niezależnie i nieodmiennie, kierując się jedynie swoją własną mądrą i świętą wolą. Jednak czyniąc to, nie stał się w żadnym sensie źródłem grzechu, ani nie ma współudziału w odpowiedzialności za grzech wraz z grzesznikami. W tych wszystkich sprawach przejawia się Jego Boża mądrość, jak również okazuje się Jego Boża moc i wierność w realizacji tego, co zamierzył.

Lb 23:19; Iz 46:10; Jn 19:11; Dz 4:27-28; Rz 9:15,18; Ef 1:3-5,11; Hbr 6:17; Jak 1:13; 1Jn 1:5

(2) Boże postanowienie nie jest oparte na Jego uprzedniej wiedzy, że w pewnych okolicznościach nastąpią pewne wydarzenia, lecz jest oparte na jego suwerennej woli.

Dz 15:18; Rz 9:11,13,16,18; J15:15; Mt6:10; J6:39; Prz16:4.

(3) Przez swoje postanowienie i dla okazania chwały Bóg przeznaczył (uprzednio ustanowił) pewnych ludzi i aniołów do wiecznego życia przez Chrystusa, objawiając w ten sposób swoją łaskę. Inni, których pozostawił na zatracenie w grzechach i właśnie na nich objawi swój sąd.

Mt 25:34; Rz 9:22-23; Ef 1:5-6; 1Tm 5:21; Jud 4.

(4) Aniołowie i ludzie, którzy podlegają Bożemu przeznaczeniu, są jasno i nieodmiennie wyznaczeni, a ich liczba jest na zawsze ustalona.

Jn 13:18; 2Tm 2:19;  Rz 9:22-23; Obj 21:27; Ef 1:4.

(5) Zanim świat został stworzony, Boży nieodmienny zamiar, który powstał w tajemnicy Jego mądrości i według upodobania Jego woli, sprawił, że Bóg wybrał (powołał) w Chrystusie pewną część ludzkości do wiecznej chwały. Jedynie z Jego wolnej łaski i miłości przeznaczył tych wybranych ludzi do życia, chociaż nie było w nich niczego, co mogło spowodować, aby ich wybrał.

Rz 8:30; 9:13,16; Ef 1:4,9,11; 2:5,12; 1Tes 5:9; 2Tm 1:9.

(6) Bóg nie tylko wyznaczył do chwały zgodnie z odwiecznym i niezależnym postanowieniem swojej woli, lecz również uprzednio przeznaczył środki do spełnienia tego zamiaru. Skoro Jego wybrani są dziećmi Adama i z tego powodu należą do zepsutej przez upadek Adama w grzech ludzkości, Bóg zechciał, żeby zostali odkupieni przez Chrystusa i rzeczywiście powołani do wiary w Chrystusie. Dalej, przez pracę Ducha Świętego, we właściwym czasie zostają usprawiedliwieni, usynowieni, uświęceni i „strzeżeni mocą Bożą przez wiarę ku zbawieniu”. Nikt oprócz wybranych nie może stać się uczestnikiem tych wielkich dobrodziejstw.

Jn 6:64; 10:26; 17:9; Rz 8:30; 1Tes 5:9-10; 2Tes 2:13; 1P 1:2,5.

(7) Wielka tajemnica przeznaczenia musi być traktowana ze szczególną roztropnością i ostrożnością tak, aby ludzie, którzy skłaniają się do woli Bożej objawionej w Jego Słowie, i którzy Są jej posłuszni, mogli osiągnąć pewność swego wiecznego wybrania, dzięki pewności ich faktycznego powołania. W ten sposób predestynacja przyniesie chwałę Bogu i pełen szacunku podziw i zachwyt. To zachęci do pokory i gorliwości, i przyniesie wiele pociechy wszystkim, którzy są szczerze posłuszni Ewangelii.

Łk 10:20; Rz 11:5-6,20,33; Ef 1:6; 1Tes 1:4-5; 2P 1:10.

STWORZENIE
(1) Na początku upodobało się Trójjedynemu Bogu – Ojcu, Synowi i Duchowi Świętemu – stworzyć świat i wszystko w nim w ciągu sześciu dwudziestocztero godzinnych dób (jom-doba). To wszystko było bardzo dobre. W ten sposób Bóg uwielbił swoją odwieczną moc, mądrość i dobroć.
Rdz 1:31; Job 26:13; Jn 1:2-3; Rz 1:20; Kol 1:16; Hbr 1:2; Hbr11:3

(2) Całe stworzenie jest dziełem Boga; na końcu Bóg stworzył mężczyznę i kobietę, którzy mieli panować nad całym stworzeniem na ziemi. Bóg dał mężczyźnie i kobiecie inteligentnego i nieśmiertelnego ducha, i pod każdym względem wyposażył ich do harmonijnego życia z Nim. Zostali stworzeni na Jego obraz, posiadając wiedzę, sprawiedliwość i prawdziwą świętość. Boże Prawo zostało zapisane w ich sercach i mieli zdolność do zupełnego posłuszeństwa temu Prawu. Ponieważ jednak posiadali wolną i podlegającą zmianie wolę, pogwałcenie Prawa było możliwe.

Rdz 1:26-27. 2:7. 3:6; Kzn 7:29; Rz 2:14-15.

(3) Prawo Boże było w zasadzie zapisane w sercu pierwszej pary ludzi, lecz jednocześnie otrzymali oni szczególny zakaz, aby nie jedli z drzewa poznania dobra i zła. Ich szczęście i społeczność z Bogiem zależała od posłusznego poddania się Jego woli, dotyczyło to także ich panowania nad wszystkimi stworzeniami.

Rdz 1:26,28; 2:17

BOŻA OPATRZNOŚĆ
(1) Bóg, który w swojej nieskończonej mocy i mądrości stworzył wszystko, podtrzymuje, kieruje, włada i rządzi, zarówno żywymi jak i martwymi, wielkimi i małymi, przez opatrzność w najwyższym stopniu mądrą i świętą, w zgodności z niezależnymi i niezmiennymi decyzjami Jego woli. On realizuje swoje zamiary, dla których wszystko stworzył; aby Jego mądrość, moc i sprawiedliwość wraz z Jego nieskończoną dobrocią i miłosierdziem mogły być chwalone i uwielbiane.

Job 38:11; Ps 135:6; Iz 46:10-11; Mt 10:29-31; Ef 1:11; Hbr 1:3.

(2) Nic nie dzieje się z przypadku lub poza sferą Bożej opatrzności. Ponieważ Bóg jest przyczyną wszystkich wydarzeń, dlatego też dzieją się one niezmiennie i nieomylnie według Jego postanowienia, którym są związane.

Rdz 8:22; Prz 16:33; Dz 2:23.

(3) Bóg w swej opatrzności używa zazwyczaj jakichś środków, może jednak działać bez nich – nadawać im skuteczność większą niż normalnie posiadają, a nawet wbrew nim, zgodnie ze swym upodobaniem.

Iz 55:10-11; Dn 3:27; Oz 1:7; Dz 27:31,44; Rz 4:19-21; Wj14:21; Joz10:13; Rdz1:3-28

(4) Boża wszechmogąca władza, niezgłębiona mądrość, nieskończona dobroć, jest tak nieskończenie wielka i wszystko przewyższająca, że zarówno upadek pierwszego człowieka w grzech, jak również wszystkie inne grzeszne działania aniołów i ludzi, nie wpływają na suwerenne plany Boga. Nie znaczy to, że Bóg bez zastrzeżeń pozwala na różne wydarzenia ponieważ rozmaitymi sposobami mądrze i w pełni władzy ogranicza, porządkuje i rządzi grzesznymi działaniami, tak że realizują one Jego święte plany. Jednakże grzeszność działań pochodzi jedynie od aniołów i ludzi, a nie od Boga, ponieważ jako najwyższa świętość i sprawiedliwość, On ani nie jest, ani nie może być przyczyną grzechu, ani nie może go zaaprobować.

Rdz 1:20; 2Sm 24:1; 2Krl 19:28; 1Krn 21:1; Ps 50:21; 76:11; Iz 10:6-7,12; Rz 11:32-34; 1Jn 2:16.

(5) Bóg, który jest najwyższą mądrością, sprawiedliwością i łaską, często pozwala, aby Jego ludzie popadali na krótko w różne pokuszenia i aby doświadczyli grzeszności własnych serc. Czyni to, aby ich karcić za grzechy, które popełnili lub nauczyć ich pokory, odsłaniając im ukryte siły zła i zwodniczość panującą w ich sercach. Jego zamiarem jest również spowodowanie, aby ludzie uświadomili sobie potrzebę polegania na Nim zawsze i w pełni, i aby pomóc im strzec się grzechu w przyszłości. Tymi i innymi sposobami realizują się Jego sprawiedliwe i święte zamiary, tak że wszystko, co dzieje się z Jego wybranymi, jest z Jego wyboru, dla Jego chwały i dla ich dobra.
2Krn 32:25-26,31; Rz 5:21; 2Kor 12:7-9, Sdz2:22, Pwt8:2
(6) Bóg jako sprawiedliwy sędzia inaczej postępuje ze złymi i niepobożnymi ludźmi, zaślepia i zatwardza ich serca z powodu ich grzechów. Wstrzymuje swoją łaskę, która mogłaby oświecić ich umysły i skruszyć ich serca. Stawia ich również w sytuacjach, w których ich złe serca ulegają grzechowi. Innymi słowy – zostawia ich na pastwę ich własnego, wrodzonego zepsucia, pokuszeń świata oraz władzy szatana, czego konsekwencją jest, że zatwardzają swe serca przez to samo, co zmiękcza serca nowonarodzonych.
Wj 8:15.32; Pwt 2:30; 29:4; Ps 81 12-13: Iz 6:9-10; Mt 13-12; Rz 1:24-26.28; 11:7-8; 2Tes 2:10-12: 1P 2:7-8.

(7) Boża ogólna łaska dosięga wszystkich stworzeń, ale w szczególny sposób odnosi się do Jego Kościoła. Bóg kieruje wszystkimi okolicznościami – dla dobra Kościoła.

Iz 43:3-5; Am 9:8-9; 1Tm 4:10; Mt5:45.

UPADEK CZŁOWIEKA: GRZECH I KARA

(1) Człowiek został stworzony przez Boga jako istota prawa i doskonała. Sprawiedliwe Prawo dane mu od Boga mówiło o życiu uwarunkowanym przez posłuszeństwo człowieka i groziło śmiercią za nieposłuszeństwo. Szatan użył kłamstwa, aby przywieźć Ewę i Adama do grzechu, a oni bez żadnego przymusu z zewnątrz, własnowolnie złamali Prawo Boże,mówiące by nie jeść zakazanego owocu. Aby wypełnić swój mądry i święty zamiar , Bóg pozwolił, aby się to stało, ponieważ On kieruje wszystkim dla Swojej chwały.

Rdz 2:16-17; 3:12-13; 2Kor 11:3; Kaz7:29.

(2) Przez swój grzech, nasi pierwsi rodzice stracili pierwotną sprawiedliwość, a ich szczęśliwa społeczność z Bogiem została przerwana. Ich grzech objął nas wszystkich i przez to śmierć stała się naszym udziałem. Wszyscy ludzie stali się umarli w grzechu i całkowicie skażeni we wszystkich swoich częściach i zdolnościach tak ducha, jak i ciała.

Rdz 6:5; Jer 17:9; Rz 3:10-19.23; 5:12-21; Tt 1:15.

(3) Rodzina ludzka ma swoje korzenie w pierwszej ludzkiej parze. Adam i Ewa reprezentują całą ludzkość, a wina za ich grzech została przypisana na zasadzie Bożego postanowienia wszystkim ich potomkom, którzy również od urodzenia odziedziczyli po nich skażoną naturę. Ponieważ jako dzieci poczęte w grzechu i ze swojej natury podpadający pod Boży gniew, ludzie są sługami grzechu i poddanymi śmierci, dlatego wszyscy teraz są poddani nie opisanemu nieszczęściu: duchowemu, doczesnemu i wiecznemu, chyba, że Pan Jezus Chrystus ich wyswobodzi.

Job 14:4; Ps 51:6; Rz 5:12-19; 6:20; 1Kor 15:21,22,45.49; Ef 2:3; 1Tes 1:10; Hbr 2:14-15; Mk10:18

(4) Grzechy, które ludzie popełniają są owocem zepsutej natury przekazanej im przez pierwszych rodziców. Z powodu tego zepsucia wszyscy ludzie są całkowicie skłonni do złego; grzech ich obezwładnia. Ludzie nie są zdolni do czynienia bezwarunkowego dobra i w rzeczywistości są skłonni do czynienia tego, co jest przeciwne dobru.

Mt 15:19; Rz 8:7. Kol 1:21; Jk 1:14;  Mk10:18; Rz3:23; 

(5) Podczas tego ziemskiego życia zepsuta natura pozostaje w tych, którzy są zrodzeni z Boga, tzn. odrodzeni. Chociaż w Chrystusie ta zepsuta natura zostaje osądzona i ukarana, jest też ona w wierzącym umartwiana, jednak zarówno samo zepsucie, jak i wszystko, co z niego wynika, pozostaje w rzeczywistości i w pełni grzechem.

Kzn 7:20; Rz 7:15,23-25; Kol3:1-10; Gal 5:17; 1Jn 1:8.

BOŻE PRZYMIERZE

(1) Dystans między Bogiem a Jego stworzeniem, człowiekiem, jest tak wielki, że chociaż ludzie są wyposażeni w zdolność do rozumowania, i powinni okazywać posłuszeństwo swojemu Stwórcy, jednak nie mogliby nigdy w nagrodę osiągnąć życia wiecznego, gdyby Bóg w akcie dobrowolnego uniżenia nie umożliwił tego przez zawarcie przymierza.

Job 35:7-8; Lk 17:10; 1Tm6:16

(2) Ponadto, ponieważ człowiek z powodu swego upadku w grzech ściągnął na siebie przekleństwo Bożego Prawa, upodobało się Panu zawrzeć przymierze łaski, w którym Bóg za darmo ofiarowuje grzesznikom życie duchowe i zbawienie przez Jezusa Chrystusa. Z ich strony Bóg wymaga wiary w Niego, żeby mogli być zbawieni i przyrzeka udzielić swojego Ducha Świętego wszystkim tym, którzy są wybrani do wiecznego życia, po to, aby chcieli i mogli uwierzyć.
Rdz 2:17: Ps 110:3; Ez 36:26-27; Mk 16:15-16; Jn 3:16; 6:44,45; Rz 3:20-21; 8:3; Gal 3:10.

(3) Boże przymierze objawione jest w Ewangelii; zostało ono najpierw objawione Adamowi w postaci obietnicy zbawienia przez „nasienie niewiasty”, a później prawdę tę Bóg ukazywał stopniowo aż do pełnego objawienia zbawienia w Nowym Testamencie. Zbawienie wybranych jest oparte na przymierzu odkupienia, które zostało zawarte w wieczności między Ojcem i Synem. Zbawienie jest udzielane jedynie przez łaskę, na mocy tego przymierza, tak aby wszyscy potomkowie upadłego Adama, którzy zostali zbawieni, otrzymali życie duchowe i błogosławioną nieśmiertelność; ponieważ warunki błogosławieństwa, które dotyczyły Adama w jego stanie niewinności, nie odnoszą się do jego potomstwa, i nie mogą sprawić, by potomstwo Adamowe mogło być przyjęte przez Boga.

Rdz 3:15; Jn 8:56; Dz 4:11-12; Rz 4:1-5; 2Tm 1:9; Tt 1:2; Hbr 1:1-2; 11:6,13.

CHRYSTUS – POŚREDNIK

(1) Realizując swój odwieczny zamiar, Bóg posłał Pana Jezusa, swego jednorodzonego Syna, zgodnie z obietnicą, aby stał się On Pośrednikiem między Bogiem a człowiekiem; aby był również Prorokiem, Kapłanem, Królem, Głową i Zbawicielem swojego Kościoła, oraz by był dziedzicem wszystkiego i sędzią świata. Od wieczności Bóg oddał Synowi tych, którzy byli Jego potomstwem i upodobało Mu się za pośrednictwem Syna, w wyznaczonym czasie odkupić, powołać, usprawiedliwić, uświęcić i uwielbić ich.

Ps 2:6: Iz42:l; 53:10: Lk 1 33; Jn 17:6; Dz 3:22; 17:31; Rz 8:30; Ef 1:22-23; Hbr 1:2; 5:5-6; 1P 1:19-20.

(2) Tą Bożą osobą, która uczyniła świat, podtrzymuje i kieruje wszystkimi stworzeniami, jest Syn Boży, druga osoba Trójcy świętej. On jest prawdziwym i wiecznym Bogiem, „odblaskiem chwały Ojca”, tej samej istoty (lub bytu) co Ojciec i jest Jemu równy. To On w wyznaczonym czasie przyjął na siebie naturę człowieka z wszystkimi jej istotnymi cechami i powszechnymi słabościami, z wyjątkiem grzechu. Był poczęty przez Ducha Świętego w łonie Marii Dziewicy, kobiety, która należała do pokolenia Judy. Duch Święty zstąpił na nią, moc Najwyższego zacieniła ją i w ten sposób, jak mówi nam Pismo Święte, został On zrodzony z kobiety, jako potomek Abrahama i Dawida. Tak się to stało, że dwie pełne, doskonałe i różne natury – Boża i ludzka, zostały nierozdzielnie połączone razem w jednej osobie, bez przemiany jednej natury w drugą i bez przemieszania się jednej natury z drugą; inaczej mówiąc bez zamętu. Tak więc Syn Boży jest teraz zarówno prawdziwym Bogiem, jak i prawdziwym doskonałym człowiekiem, a mimo to jedynym Chrystusem, jedynym Pośrednikiem między Bogiem a człowiekiem.

Mt 1:22-23; Lk 1:27,31,35; Jn 1:14; Rz 8:3; 9:5; Gal 4:4; 1Tm 2:5; Hbr 2:14.16-17; 4:15.

(3) Dwie natury, Boża i ludzka, zostały w ten sposób zjednoczone w osobie Bożego Syna; On został uświęcony i pomazany Duchem Świętym w nieograniczonej mierze; w Nim znajdują się wszystkie skarby mądrości i poznania. On jest przepełniony tym, co się podoba Ojcu – jest święty, sprawiedliwy, nieskalany grzechem, pełen laski i prawdy. Będąc takim, stał się całkowicie zdolny do dokonania dzieła Pośrednika i Poręczyciela. Nie wziął tego zadania na siebie jako samozwaniec, lecz został uprawomocniony do działania przez swego Ojca. Ojciec nadał Mu również pełnię władzy sądu i polecił Mu sądzić wszystkich.

Ps 45:7; Mt 28:18; Jn 1:14; 3:34; 5:22,27; Dz 2:36; 10:38; Kol 1:19;2:3; Hbr 5:5; 7:22,26.

(4) Pan Jezus przyjął rolę Pośrednika i aby móc tego dokonać, poddał się Bożemu Prawu, które doskonale wypełnił. On również poniósł karę należną nam, którą to my powinniśmy ponieść i wycierpieć, ponieważ wziął na siebie nasze grzechy i stał się za nas przekleństwem. On poniósł w swoim duchu niewyobrażalnie bolesne cierpienia i doznał na ciele najcięższych męczarni. Umarł ukrzyżowany. Gdy był w stanie śmierci, Jego ciało nie uległo rozkładowi. Trzeciego dnia zmartwychwstał, w tym samym ciele, w którym cierpiał. Również w tym samym ciele wstąpił na niebiosa, gdzie siedzi po prawicy swego Ojca, orędując za swoimi. Przy końcu świata powróci, aby sądzić ludzi i aniołów.

Ps 40:8-9; Iz 53.,6; Mt 3:15; 26:37-38; 27:48; Mk 16:19; Lk 22:44; Jn 10:18; 20:25,27; Dz 1:9-11; 10:42; 13:37;
Rz 8:34; 14:9-10; 1Kor 15:3-4;2Kor 5:21; Gal 3:13; 4:4; Hbr 9:24; 10:5-10; 1P 3:18; 2P 2:4.
(5) Przez swoje doskonałe posłuszeństwo Prawu Bożemu i przez ofiarowanie siebie Bogu raz na zawsze jako ofiara przez wiecznego Ducha, Pan Jezus w pełni zaspokoił wymagania Bożej sprawiedliwości. On dokonał pojednania i nabył wieczne dziedzictwo w Królestwie Niebios dla tych wszystkich, których dał Mu Ojciec.

Jn 17:2; Rz 3:25-26: Hbr 9:14-15.

(6) Cena odkupienia nie była faktycznie zapłacona przez Chrystusa, zanim nie narodził się na tym świecie, lecz wartość, skuteczność i dobrodziejstwa Jego odkupieńczego dzieła były dostępne dla Jego wybranych przez wszystkie wieki od początku świata. Zostało to objawione przez obietnice, symbole (typy) i ofiary, w których był objawiony i które określały Go jako „nasienie niewiasty (potomek), które miało zetrzeć głowę węża (diabła)”, a także jako „Baranka zabitego od założenia świata”. Jako Chrystus jest On „ten sam wczoraj, dzisiaj i na wieki”.

1Kor 1:10; Hbr 4:2; 13:8; 1P 1:10-11; Obj 13:8.

(7) Działając jako Pośrednik między Bogiem a człowiekiem, Chrystus pozostaje w zgodzie ze swymi dwiema naturami: Bożą i ludzką, w każdej naturze dokonując tego, co jest dla niej odpowiednie. Obie te natury doskonale się przenikają.

Jn 3:13; Dz 20:28.

(8) Chrystus pewnie i skutecznie stosuje i udziela wiecznego odkupienia tym, dla których je zdobył. On oręduje za nimi. Jednoczy ich ze sobą przez swojego Ducha; w Słowie i przez Słowo objawia im tajemnicę zbawienia; przekonuje ich, aby wierzyli i byli posłuszni, kierując ich sercami przez swoje Słowo i Ducha; pokonuje wszystkich ich wrogów swoją wszechmocą i mądrością, używając metod i sposobów, które są najbardziej zgodne z cudownymi i niezgłębionymi postanowieniami Jego opatrzności. Wszystko to przeprowadza w swojej niezależnej i suwerennej łasce, bezwarunkowo, nie przewidując żadnej zasługi u wybranych.

Ps 110:1; Jn 3:8; 6:37; 10:15-16; 17:6,9; Rz 5:10; 8:9,14; 1Kor 15:25-26; Ef 1:8-9; 1Jn 5:20.

(9) Chrystus i tylko Chrystus jest w stanie spełnić rolę Pośrednika między Bogiem a człowiekiem. On jest Prorokiem, Kapłanem i Królem Kościoła Bożego. Jego rola Pośrednika nie może być przeniesiona z Niego na nikogo innego (nawet na Marię), ani w całości, ani w części.

1Tm 2:5.

(10) Potrójny urząd Chrystusa jest nam potrzebny. Z powodu naszej niewiedzy potrzebujemy Go jako Proroka. Z powodu naszego oddzielenia się od Boga i niedoskonałości naszej nawet najlepszej służby, potrzebujemy Go jako Kapłana, aby nas pojednał z Bogiem i sprawił, żeby Bóg nas przyjął. Ponieważ odwróciliśmy się od Boga i absolutnie nie jesteśmy w stanie do Niego powrócić, a także z powodu tego, że potrzebna jest nam pomoc i ochrona przed naszymi duchowymi wrogami, potrzebujemy Go jako Króla, aby nas przekonał, podporządkował sobie, przyciągnął, podtrzymał, uwolnił i zachował, aż w końcu wejdziemy do Jego niebiańskiego Królestwa.

Ps 110:4; Lk 1:74-75; Jn 1:l8; 16:8; Rz5:10; Gal 5:17; Kol 1:21.

WOLNA WOLA
(1) W naturalnym porządku rzeczy Bóg wyposażył wolę pierwszych ludzi (Adama i Ewę ) w swobodę i zdolność do działania zgodnie z wyborem, tak, że ani z przymusu zewnętrznego, ani z powodu żadnej potrzeby pojawiającej się od wewnątrz, człowiek nie był przymuszony do czynienia dobra lub zła.
Pwt 30:19; Jk 1:14.
(2) W stanie niewinności człowiek miał swobodę i zdolność, aby chcieć i czynić to, co było dobre i przyjemne dla Boga. Jednak gdy zgrzeszył odpadł od swojej prawości.
Rdz 3:6; Kzn 7:29.

(3) Konsekwencją upadku w stan grzechu było to, że człowiek utracił całą zdolność, aby chcieć czynić jakiekolwiek duchowo dobre uczynki, które towarzyszą zbawieniu. Obecnie człowiek jest duchowo obumarły tzn. jest on martwy w grzechu i całkowicie przeciwny temu, co dobre. Dlatego też nie jest w stanie o własnych siłach nawrócić się do Boga, ani nawet przygotować się do nawrócenia się do Boga.
Jn 6:44; Rz 5:6; 8:7; 5:10; Ef 2:1,5: Tt 3:3-5.

(4) Gdy Bóg nawraca grzesznika i wyprowadza go z grzechu w stan łaski, uwalnia go od jego naturalnych więzów grzechu i jedynie przez swoją łaskę umożliwia mu, aby dobrowolnie chciał i czynił to, co jest duchowo dobre. Jednakże pewne zepsucie pozostaje w grzeszniku, tak więc jego wola nigdy nie będzie w pełni doskonała i poddana temu, co dobre, gdyż ma skłonność do złego.
Jn 8:33-36; Rz 7:15,18-19,21,23; Flp 2:13; Kol 1-13.
(5) Dopiero wtedy, gdy wejdzie w stan chwały, człowiek będzie zdolny do tego, by w swej całkowitej i doskonałej wolności pragnąć tylko i wyłącznie dobra.
Flp 2:21

SKUTECZNE POWOŁANIE
(1) W czasie wyznaczonym przez Boga i zgodnym z Jego upodobaniem, ci, których Bóg przeznaczył do życia, są skutecznie wywołani przez Słowo i Ducha ze stanu śmierci, w którym są z natury, do łaski i zbawienia danego przez Jezusa Chrystusa. Ich umysły zostają duchowo oświecone i jako ci, którzy są zbawieni, zaczynają rozumieć sprawy Boże. Bóg odbiera im wtedy serca kamienne i daje serca mięsiste. Odnawia ich wolę i przez swoją wszechmoc sprawia, że szukają i dążą do tego, co jest dobre, równocześnie skutecznie przyciągając ich do Jezusa Chrystusa. Do tych wszystkich zmian garną się oni ochotnie, ponieważ przez Bożą łaskę otrzymują do tego chęci.
Pwt 30:6; Ps 110; Pnp 1:4; Ez 36:26-27; Dz 26:18; Rz 8:30; 11:7-10; Ef1:10-11,17 19; 2:1-6; 2Tes 2:13-14.
(2) Boże rzeczywiste powołanie jest wynikiem jedynie Jego suwerennej i szczególnej łaski. Dopóki człowiek nie otrzyma życia i nie będzie odnowiony przez Ducha Świętego, jest martwy w grzechach i upadkach, a więc całkowicie bierny w tym dziele zbawienia, a dzieło to nie pochodzi z niczego dobrego, co miałby z natury, ani z żadnej jego zdolności czy możliwości. Moc Ducha Świętego powołuje odzew na Boże powołanie i jest tą samą mocą, która wzbudziła Chrystusa z martwych.
Jn 5:25; 1Kor 2:14; Ef 1:19-20; 2:5,8-10; 2Tm 1:9.
(4) Ludzie, którzy nie są wybrani, nawet gdyby byli wezwani do przyjęcia zbawienia przez kaznodziejów Ewangelii i choć mogą być przedmiotem jakiegoś powszechnego działania Ducha Świętego, nie mogą być zbawieni ponieważ nie są praktycznie pociągnięci do Chrystusa przez Ojca i z tej przyczyny ani nie mogą, ani nie chcą naprawdę przyjść do Niego. Ludzie, którzy nie przyjmują chrześcijaństwa, tym  bardziej nie mogą być zbawieni, bez względu na to, jak gorliwie usiłują zmienić swoje życie zgodnie z naturalnym oświeceniem i naukami swojej religii.
Mt 13:20-21; 22:14; Jn 4:22; 6:44-45,65; 17:3; Dz 4:12; Hbr 6:4-6; 1Jn 2:24-25.

USPRAWIEDLIWIENIE
(1) Bóg ochotnie  usprawiedliwia ludzi, których faktycznie powołuje. Czyni to nie przez udzielenie im sprawiedliwości, lecz przebaczając im grzechy oraz uznając ich i przyjmując jako sprawiedliwych. Czyni to jedynie ze względu na Chrystusa, a nie z powodu jakiegokolwiek czynu dokonanego w nich lub przez nich. Ta sprawiedliwość, która jest im przypisana, tzn. uznana na ich korzyść, nie wynika z ich wiary, ani aktu uwierzenia, ani jakiegoś posłuszeństwa zwiastowanej Ewangelii, lecz wynika jedynie z posłuszeństwa Chrystusa. Posłuszeństwo Chrystusa jest posłuszeństwem  okazanym całemu Bożemu prawu. Ci, którzy zostają usprawiedliwieni, przyjmują i opierają się przez wiarę na sprawiedliwości Chrystusa; a wiara, którą mają, nie jest z nich, lecz jest darem Bożym.
Jn 1:12; Rz 3:24-25; 4:5-8, 5:17-19; 8:30; 1Kor 1:30-31; Ef 1:7. 2:8-10;Flp 3:8-9.
(2) Wiara, która przyjmuje Chrystusa i która opiera się na Chrystusie i Jego sprawiedliwości, jest jedynym środkiem prowadzącym do usprawiedliwienia. Nie jest to wiara martwa ponieważ przejawia się w miłości Boga i bliźnich.
Rz 3:28; Gal 5:6; Jk 2:17,22,26.
(3) Chrystus przez swoje posłuszeństwo i śmierć zapłacił cały dług tych, którzy Są usprawiedliwieni. Składając ofiarę i przelewając krew na Golgocie oraz znosząc cierpienia jako karę, która im się należała, Chrystus w pełni i całkowicie zaspokoił wymagania Bożej sprawiedliwości. Ich usprawiedliwienie jest całkowicie darem łaski ponieważ – po pierwsze – Chrystus stał się darem Ojca, aby działać ku ich dobru; po drugie – posłuszeństwo Chrystusa i to, że zaspokoił żądania Prawa zostało im policzone; po trzecie – nie było w nich nic, co by zasługiwało na łaskę. Tak więc prawdziwa Boża sprawiedliwość i Jego ogromna łaska równocześnie objawiły swoją chwałę w usprawiedliwieniu grzeszników.
Iz 53:5-6; Rz 3:26-28; 8:32; 2Kor 5:21; Ef 1:6-7; 2:7; Hbr 10:14; 1P1:18-19.
(4) Od wieczności Bóg postanowił usprawiedliwić wszystkich wybranych, a gdy nadeszło wypełnienie czasu Chrystus umarł za ich grzechy i zmartwychwstał dla ich usprawiedliwienia. Jednakże nie są oni osobiście usprawiedliwieni aż do czasu, dopóki Duch Święty nie obdarzy ich faktycznie dobrodziejstwami i dziełami Chrystusa.
Rz 4:25; Gal 3:8; Kol 1:21-22; 1Tm 2:6; Tt 3:4-7; 1P 1:2.
(5) Bóg ciągle przebacza grzechy wszystkim usprawiedliwionym. Nie mogą oni nigdy utracić swego usprawiedliwienia. Mogą jednak z powodu grzechu popaść w ojcowski gniew Boga. I wtedy doświadczają ojcowskiego karcenia.
Ps 32:5; 51:1-21; 89:32-34; Mt 6:12; Jn 10:28; 1Jn 1:7-9.
(6) Wierzący w Starym Testamencie zostali usprawiedliwieni dokładnie w taki sam sposób, jak nowotestamentowi wierzący.
Rz 4:22-24; Gal 3:9.

USYNOWIENIE
Ze względu na swego Syna, Jezusa Chrystusa, upodobało się Bogu uczynić wszystkich usprawiedliwionych ludzi uczestnikami łaski usynowienia. Dzięki temu zostali zaliczeni do dzieci Bożych, posiadają ich swobody i przywileje. Ponadto noszą Boże imię, otrzymują ducha usynowienia i mogą śmiało przystępować do tronu łaski i wołać: „Abba, Ojcze”. Bóg, jako Ojciec, traktuje swe dzieci z miłosierdziem, chroni je, troszczy się o nie i karci. Nigdy ich nie odrzuca. Będąc zapieczętowani na dzień odkupienia, otrzymują obietnice jako dziedziczący wieczne zbawienie. 
Ps103:13; Prz 14:26; Iz 54:8-9; Jn 1:12; Rz 8:15,17; 2Kor6:18; Gal 4:4-6; Ef 1:5; 2:18; 4:30; Hbr 6:12; 12:6-8; 1P 5:7; Obj3:12.

UŚWIĘCENIE
(1) Ci, którzy są jedno z Chrystusem, będąc rzeczywiście powołani i odrodzeni, otrzymują od Boga nowe serce i nowego ducha. Przez Słowo i Ducha mieszkającego w nich dokonuje się dalsze dzieło osobistego uświęcenia. Wszystkie te błogosławieństwa przypadają im z powodu zasług, śmierci i zmartwychwstania Jezusa Chrystusa. Panowanie grzechu nad nimi skończyło się, a wynikające z niego złe pragnienia są ciągle osłabiane i uśmiercane; natomiast zbawienne łaski są w nich ciągle ożywiane i wzmacniane. W ten sposób rozwija się w praktyce prawdziwa świętość, bez której nikt nie ujrzy Pana.
Jn 17:17; Dz 20:32; Rz 6:5-6,14; 2Kor 7:1; Gal 5:24; Ef 3:16-19; Kol1:11; 1Tes 5:21-23; Hbr 12:14; 2P1:10-11.

(2) Uświęcenie, w ten sposób zdefiniowane, obejmuje wszystkie wymiary człowieka, jednak w tym życiu nie osiąga pełni. Pozostałości zepsucia grzechu nieustannie zanieczyszczają wszystkie części człowieka i powodują w jego wnętrzu nieustanną walkę, nie mogąc doprowadzić do pojednania; ciało walczy przeciwko Duchowi, a Duch przeciwko ciału.
Rz 7:18,23; Gal 5:17; 1Tes 5:23; 1P 2:11.
(3) W walce ciała przeciwko Duchowi, pozostałości zepsucia grzechu mogą przeważyć od czasu do czasu, jednak nieustanne posilenie płynące od uświęcającego Ducha Chrystusowego umożliwia człowiekowi, jako nowemu stworzeniu, zwycięstwo. W ten sposób święci wzrastają w łasce, dojrzewając aż do pełni świętości w bojaźni Bożej, szczerze usiłują żyć zgodnie z Bożymi prawami  i okazywać posłuszeństwo wszystkim przykazaniom, które Chrystus, jako ich Głowa i Król, zostawił im w swoim Słowie.
Rz 6:14; 7:23; 2Kor 3:18; 7:1; Ef 4:15-16

WIARA ZBAWIAJĄCA

(1) Łaska wiary, dzięki której wybrani mogą wierzyć ku zbawieniu ducha, jest dziełem Ducha Świętego w ich sercach. W normalnych warunkach wiara powstaje przez zwiastowanie Słowa. Przez Słowo Boże i jego działanie, przez udzielanie chrztu i Wieczerzy Pańskiej, przez modlitwę, jak również przez inne środki łaski wyznaczone przez Boga, wiara rośnie i wzmacnia się.

Łk 17:5; Dz 20:32; Rz 10:14,17; 2Kor 4:13; Ef 2:8; 1P 2:2; 2P1:5-11.

(2) Przez wiarę chrześcijanin przyjmuje, że prawdą jest wszystko, co jest objawione w Słowie Bożym, w którym Bóg ukazuje swój autorytet. Chrześcijanin uważa również, że Słowo Boże jest najwyższą doskonałością, przewyższa wszystkie pisma, a nawet przewyższa wszystko, co posiada świat. Słowo Boże ukazuje chwałę Boga w rozlicznych Jego atrybutach, doskonałość Chrystusa w Jego naturze i urzędach, które piastuje, oraz moc i doskonałość Ducha Świętego we wszystkich dziełach, których dokonuje. W ten sposób chrześcijanin może zaufać bez zastrzeżeń prawdzie, której wierzy i oddać się w służbę zgodnie z różnymi wymaganiami Pisma Świętego w rozmaitych jego częściach. Okazuje posłuszeństwo przykazaniom, drży, gdy słyszy groźby, przyjmuje obietnice Boże dotyczące tego życia jak i przyszłości. Ale główne dzieło zbawiającej wiary w pierwszym rzędzie odnosi się do Chrystusa, gdy wierzący przyjmuje Go i polega jedynie na Nim w sprawach dotyczących swego usprawiedliwienia, uświęcenia i życia wiecznego. Wszystko to dzieje się przez przymierze łaski.

Ps 19:5-11; 119:72; Iz 66:2; Jn 1:12; 15:14; Dz 15:11; 16:31; 24:14;Gal 2:20; 2Tm 1:12; 2Tm3:16-17; Hbr 11:13.

(3) Zbawienna wiara przejawia się w rozmaitym stopniu. Może być słaba lub mocna. Jednak, jak każda zbawienna łaska, nawet w swoim najniższym stanie jest zupełnie wystarczająca do zbawienia. W konsekwencji, chociaż może być często atakowana i osłabiana, odnosi zwycięstwo. Dzieje się to przez Chrystusa, który jest zarówno „sprawcą jak i dokończycielem wiary”.

Mt 6:30; Rz 4:19-20; Ef 6:16; Kol 2:2; Hbr 5:13-14; 6:11-12; 12:2; 2P 1:1; 1Jn 5:4-5.

UPAMIĘTANIE WIODĄCE DO ŻYCIA I ZBAWIENIA

(1) Na różnych etapach życia, Bóg powołuje swoich wybranych, zradza ich na nowo, czasami może to nastąpić dopiero w późnym okresie życia. Dopiero wtedy dociera do nich Boże powołanie i Bóg udziela im upamiętania wiodącego do życia wiecznego.
Do tego momentu człowiek trwa w stanie grzechu, w którym się narodził i naśladuje wszelkie złe żądze i upodobania.

Tt 3:2-5; 1Tm1:13

(2) Każdy człowiek zgrzeszył i nie ma na ziemi człowieka, który czyniłby dobro w oczach Bożych i był bez grzechu; każdy człowiek przez zwodniczą siłę zepsucia i moc pokusy popełnia wszelkie grzechy, których Bóg nienawidzi. Z tego powodu Bóg w swoim miłosierdziu, w przymierzu łaski zapewnił wszystkim, którzy w Niego uwierzą, odnowę ich przez upamiętanie ku zbawieniu.

Kzn 7:20; Łk 22:31-32; Rz3:10-12; Ef2:8; 2Tm1:9; 1J2:1-2.

(3) Upamiętanie, które prowadzi do zbawienia jest łaską Ewangelii, przez którą człowiek za sprawą Ducha Świętego rozpoznaje w sobie różnorodne zło grzechu i przez wiarę w Jezusa Chrystusa doprowadzony zostaje do tej świadomości, że w pełni zasługuje na potępienie i piekło. To ukorzenie charakteryzuje się pobożnym żalem, niechęcią do grzechu i wstrętem do siebie. Towarzyszy mu żarliwa modlitwa o przebaczenie i miłosierdzie, a także pragnienie i wysiłek (przy pomocy Ducha Świętego), by konsekwentnie postępować w życiu tak, aby podobać się Bogu (jest ono następstwem wiary a nie jej przyczyną).

Ps 119:6.128; Ez 36:31; Za 12:10; Dz 11:18; 2Kor 7:11.

(4) Ponieważ według Słowa Bożego nosimy „ciało śmierci”, skłonne do złego, upamiętanie powinno trwać przez całe nasze życie. Dlatego też pragnieniem każdego nowonarodzonego człowieka jest upamiętanie się z każdego grzechu, który sobie uświadomił. Praktyką każdego chrześcijanina jest dogłębne badanie swoich pragnień, myśli, postępowań i oceny w świetle Słowa Bożego.

Łk 19:8; 1Tm 1:13,15; 2Kor 13:5.

(5) W przymierzu łaski Bóg całkowicie zagwarantował zachowanie wierzących w stanie zbawienia, a chociaż najmniejszy grzech zasługuje na potępienie, nie ma tak wielkiego grzechu, który by przyniósł potępienie tym, którzy się upamiętują. To sprawia, że ciągłe przypominanie fundamentalnych prawd wiary jest konieczne.

Iz 1:16-18; 55:7; 2Sm cały rozdział 11; Rz 6:23; Hbr8:12; 1J2:1-2.

DOBRE UCZYNKI

(1) Tylko te uczynki, które wynikają z wiary i miłości do Boga, które Bóg przykazał w swoim świętym Słowie, są uznane za dobre. Uczynki, których ludzie nienowonarodzeni dokonali w ślepej gorliwości lub z innych intencji, nie są dobre, ponieważ nie wynikają z żywej wiary.

Iz 29:13-15; Mi 6:8; Mt 15:9; Hbr 13:21; Ef2:10

(2) Uczynki, które są prawdziwie dobre i które są dokonane w posłuszeństwie Bożym przykazaniom, są owocami i dowodem autentycznie żywej wiary. Przez nie wierzący okazują swoją wdzięczność, wzmacniają pewność swojego zbawienia, budują braci, ozdabiają swoje chrześcijańskie świadectwo i pozbawiają swoich przeciwników argumentów przeciwko Ewangelii. W tym wszystkim uwielbiają Boga, który uczynił ich tym, kim są, tj. nowymi stworzeniami w Chrystusie i jako tacy wydają owoc, który dowodzi świętości.

Ps 116:12-13; Mt 5:16; Rz 6:22; Ef 2:10; Flp 1:11; 1Tm 6:1; Jk 2:l8,22; 1P 2:15; 2P 1:5-11; 1Jn 2:3,5.

(3) Zdolność wierzących do czynienia dobrych uczynków nie wynika z nich samych, lecz pochodzi jedynie z Ducha Chrystusowego. Jednakże oprócz łask, które przyjmują od Niego na początku, potrzebują również i potem ciągłego Jego wpływu, aby chcieli i mogli pełnić uczynki, które Jemu się podobają.

Iz 64:7; Jn 15:4-5; 2Kor 3:5; Flp 2:12-13; Hbr 6:11-12.
(4) Okazując posłuszeństwo Bogu, ci wierzący, którzy osiągają najwyższy poziom uświęcenia w tym życiu, są dalecy od ideału Chrystusa, ponieważ nadal nie wykonują tego czego Bóg faktycznie wymaga, nadal brakuje im wiele z tego, co jest ich powołaniem i co powinni czynić.

Pwt6:5; Job 9:2-3; Gal 5:17.

(5) Nawet przy pomocy naszych najlepszych uczynków nie możemy zasłużyć sobie ani na przebaczenie grzechów, ani na dar życia wiecznego od Boga. Istnieje nieskończona przepaść między nami a Bogiem, i żaden nasz uczynek nie może Bogu przynieść pożytku ani stać się zapłatą za dług naszych poprzednich grzechów. W rzeczywistości, nawet gdy uczynimy wszystko co do nas należy, wykonaliśmy zaledwie naszą powinność i pozostajemy nieużytecznymi sługami. Musimy również pamiętać, że nasze dobre uczynki są wynikiem działającego w nas Ducha Świętego. Na tyle zaś, na ile są one naszym dziełem, są zepsute i tak bardzo wymieszane ze słabością i niedoskonałością, że całkowicie nie spełniają Bożych wymagań.

Ps 143:2; Iz 64:6; Łk 17:10; Rz 3:20; 4:6; Gal 5:22-23; Ef 2:8-9.

(6) Ponieważ wierzący są przyjęci przez Boga w Chrystusie, ich uczynki również są przyjęte jako dokonane w Chrystusie. Nie chodzi o to, że w tym życiu są one bez zarzutu i nienaganne w oczach Bożych, lecz o to, że gdy Bóg patrzy na nie przez swojego Syna, znajduje upodobanie w tym, by przyjąć i nagrodzić to, co jest szczere, choćby nawet towarzyszyło temu wiele słabości i niedoskonałości.

Mt 25:21,23; Dz15:36-41; Ef 1:6; Hbr 6:10; 1P 2:5.

(7) Jeśli chodzi o uczynki nieodrodzonych ludzi, nawet jeśli Bóg je nakazuje i nawet jeśli są bardzo użyteczne dla nich i dla innych, pozostają nadal grzesznymi uczynkami z następujących powodów: Nie pochodzą z serca oczyszczonego wiarą; nie są czynione w sposób, jaki zaleca Pismo Święte; nie są nakierowane na chwałę Bożą jako jedyny ostateczny cel. Dlatego też nie mogą podobać się Bogu i w żadnym przypadku nie mogą przyczynić się do zbawienia.

Rdz 4:5; 1Krl 21:27,29; 2Krl 10:30; Job 21:14-15; Am 5:21-22; Mt 6:2,5; 25:41-43; Rz 9:16;
1Kor 13:1; Tt 3:5; Hbr 11:4,6.

WYTRWANIE ŚWIĘTYCH

(1) Święci, których Bóg przyjął w Umiłowanym, w Chrystusie, są rzeczywiście powołani i uświęceni przez Jego Ducha. Bóg udzielił im kosztownej wiary, która należy do wszystkich Jego wybranych. Ludzie, którym te błogosławieństwa zostały udzielone, nie mogą ani całkowicie, ani ostatecznie odpaść od stanu łaski, lecz z pewnością wytrwają w łasce do końca i będą zbawieni na wieki, ponieważ Bóg nigdy nie cofnie swojego powołania i swoich darów. Bóg nie przestaje rodzić i pielęgnować w nich wiary, upamiętania, miłości, radości, nadziei i wszystkich łask Ducha Świętego, prowadzących do nieśmiertelności. Wiele burz i powodzi może zwalić się na nich, jednakże nigdy nie zostaną zepchnięci z fundamentu i skały, na której przez wiarę mocno się opierają. Nawet jeśli niewiara i pokuszenia szatana sprawią, że chwilowo stracą z oczu Bożą światłość i miłość, niezmienny Bóg nadal pozostaje ich Bogiem i On na pewno ich zachowa i zbawi swoją mocą. Ich imiona zostały od wieczności zapisane w księdze życia.

Ps 89:32-34: Ma 3:6; Jn 10:28-29. 1Kor 11:32: Flp 1:6; 2Tm 2:19; 1Jn 2:19.

(2) Wytrwanie świętych nie zależy od ich własnej wolnej woli, lecz od niezmienności decyzji o wybraniu, która z kolei zależy od niezależnej i niezmiennej miłości Boga Ojca, od skuteczności zasług i orędownictwa Jezusa Chrystusa oraz jedności świętych z Nim, od przyrzeczenia Bożego, od niezmiennego charakteru świętych, w których mieszka Duch Święty, od Bożej natury, której są uczestnikami i wreszcie od warunków przymierza łaski. Wszystkie te czynniki gwarantują pewność i niezawodność wytrwania świętych.

Jer 32:40; Jn 14:19; Rz 5:9-10; 8:30; 9:11,16; Hbr 6:17-18; 1Jn 3:9; Obj3:5.

(3) Z rozmaitych powodów – przez pokuszenia szatana i świata, przez ataki pozostającego w wierzących grzechu, przez zaniedbanie środków łaski darowanych im do wytrwania – święci mogą upaść w straszne grzechy i mogą nawet pozostać w nich przez jakiś czas. W ten sposób ściągają na siebie Boże karcenie, zasmucają Ducha Świętego; pozbawiają się łask, tracą pociechę, doznają zatwardzenia serca i wyrzutów sumienia, ranią i gorszą innych. Jednakże, ponieważ Są świętymi, ich upamiętanie zostanie odnowione i przez wiarę będą zachowani w Chrystusie Jezusie aż do końca.

2Sm 12:14; Ps 32:3-4; 51:11,13; Prz24:16; Lb20:11-12; Iz 64:5,9; Mt 26:70,72,74; Łk 22:32,61-62; Ef 4:30.

PEWNOŚĆ ŁASKI I ZBAWIENIA

(1) Chociaż ludzie pozornie wierzący lub inni nieodrodzeni ludzie mogą zostać zwiedzeni przez błędne, wymyślone przez siebie mniemania i wydaje im się, że są w Bożej łasce i w stanie zbawienia (choć są to w istocie fałszywe i zgubne nadzieje), to jednak wszyscy, którzy prawdziwie wierzą w Pana Jezusa Chrystusa i miłują Go szczerze, usiłując zachować dobre sumienie i postępować zgodnie z Jego wolą, mogą w tym życiu posiąść pewność, że są w stanie łaski, mogą radować się nadzieją chwały Bożej, wiedząc, że ta nadzieja nigdy ich nie zawiedzie.

Job 8:13-14; Mt 7:22-23; Dz8:9-24; Rz 5:2,5-11; 1Jn 2:3; 3:14,l8-19,21,24; 5:13.

(2) Pewność zbawienia, którą posiadają święci Boży, nie jest jedynie przypuszczeniem i prawdopodobieństwem opartym na złudnej nadziei, lecz niezmienną pewnością wiary opartej na krwi i sprawiedliwości Chrystusa objawionej w Ewangelii. Wynika ona również z wewnętrznego potwierdzenia łask Ducha Świętego, ponieważ z tymi łaskami związane są Boże obietnice. Dalej, jest ona oparta na świadectwie Ducha Świętego, jako Ducha usynowienia, ponieważ On świadczy wespół z duchem naszym, że jesteśmy dziećmi Bożymi. To świadectwo powoduje, że nasze serca pozostają pokorne i święte.

Rz 8:15-16; Hbr 6:11,17-19; 2P 1:4-5,10-11; 1Jn 3:1-3.

(3) Niezachwiana pewność zbawienia nie jest fundamentalną częścią zbawienia, ponieważ prawdziwie wierzący może długo na nią oczekiwać i przejść przez wiele trudności, zanim ją osiągnie. Nie jest to sprawą nadzwyczajnego objawienia, ponieważ jeśli człowiek właściwie użyje środków łaski, może przez Ducha Świętego poznać to, co wierzący otrzymują od Boga jako dar i może to również osiągnąć. Jest więc obowiązkiem każdego okazywanie jak najwyższej pilności w utwierdzaniu swego powołania i wybrania. Czyniąc to, doświadczy większego pokoju i radości w Duchu Świętym, większej miłości i wdzięczności dla Boga oraz wzrastającej siły i radości w pilnym posłuszeństwie. Te sprawy są naturalnym wynikiem pewności zbawienia i tworzą mocny dowód, że pewność nie prowadzi ludzi do rozwiązłego życia.

Ps 77:1-12; 88:1-19; 119:32; Iz 50:10; Rz 5:1-2,5; 6:1-2; 14:17; Tt2:11-12,14; Hbr 6:11-12; 1Jn 4:13.

(4) Prawdziwi wierzący mogą przeżywać wahania co, do pewności zbawienia; czasami bardziej, czasami mniej. Mogą okazać się niedbałymi w zachowaniu go, jeśli na przykład pozwolą sobie, aby jakiś szczególny grzech zranił ich sumienie i zasmucił Ducha Świętego; albo na przykład ogarnie ich jakaś mocna pokusa; czy też wyda im się, że odeszła od nich Boża obecność i ogarnęła ich ciemność, co Bóg dopuszcza nawet wobec tych, którzy boją się Jego imienia. Jednak cokolwiek by się nie wydarzyło, niezmiennie w nich pozostają: nowa natura zrodzona z Boga, życie wiary, miłość do Chrystusa i braci, szczerość serca, świadomość obowiązku – z tych powodów oraz przez dzieło Ducha Świętego nadal wykonywane w nich, pewność zbawienia może w odpowiednim czasie znowu ożyć. Do tego czasu, te same wpływy zachowują ich od zupełnej rozpaczy.

Ps 30:8; 31:23; 42:6,11; 51:9,13,15; 77:7-9; 116:12; Pnp 5:2-3,6; Łk 22:32; 1Jn 3:9.

 

PRAWO BOŻE

(1) Bóg uczynił Adama dobrym, wymagając od niego aby nie spożywał owocu z drzewa dobra i zła.
W ten sposób Adam i całe jego potomstwo byli zobowiązani do osobistego, pełnego, dokładnego i bezustannego posłuszeństwa. 
Bóg obiecał życie za posłuszeństwo i zagroził śmiercią za przestąpienie Prawa; przedtem zaś wyposażył Adama w zdolność i możliwość przestrzegania tego Prawa (którą on utracił i całe jego potomstwo, utracili po upadku).

Rdz 2:16-17; Kzn 7:29; Rz 10:5; Gal 3:10,12.

 

 

(2) Bóg wpisał w sercu człowieka Prawo, które pozostało doskonałą miarą sprawiedliwości po upadku Adama i zostało dane przez Boga na Górze Synaj, w formie Dziesięciorga Przykazań spisanych na dwóch tablicach. Pierwsze cztery przykazania zawierają powinności w stosunku do Boga, a pozostałe sześć – w stosunku do drugiego człowieka. Są one znane jako prawo moralne.

Pwt 10:4; Rz 2:14-15.

(3) Oprócz Prawa moralnego Bóg dał także Izraelitom prawa obrzędowe, które były obrazem rzeczy przyszłych. Te dzielą się na dwie grupy. Do pierwszej zaliczają się obrzędy, częściowo związane z oddawaniem czci Bogu, które obrazowały Chrystusa, Jego łaski, działania, cierpienia i błogosławieństwa, które uzyskał dla nas. Druga grupa zawiera różne instrukcje związane z powinnościami moralnymi. Wszystkie te prawa ceremonialne były uświęcone Bożym nakazem i należało je spełniać aż do dni Nowego Testamentu, gdy zostały zniesione przez Jezusa Chrystusa, prawdziwego Mesjasza i jedynego Prawodawcę, który został posłany przez Ojca, aby je wypełnić i znieść. Próba wypełniania Prawa nigdy nie dawała możliwości usprawiedliwienia, zbawienia przed Bogiem.

Rz3:19-20; Rz7:10-12; 1Kor 5:7; Ef 2:14,16; Kol 2:14,16-17; Hbr 10:1-14.

(4) Bóg dał też ludowi izraelskiemu różne prawa sądowe, które mieli stosować tak długo, jak długo będą istnieć jako naród. Zasady sprawiedliwości, które z nich wynikały, są nadal ważne nie dlatego, że znajdują się w Prawie Mojżeszowym, ale z powodu ich niezmiennego charakteru.

1Kor 9:8-10; 2Tm3:16-17.

(5) Na tyle, na ile Prawo jest przymierzem uczynków, na podstawie których otrzymuje się usprawiedliwienie lub potępienie, na tyle nie odnosi się do prawdziwie wierzących. Jednak w innym sensie jest użyteczne zarówno dla nich, jak i innych jako zasada życia, która daje im poznanie woli Bożej i poucza o ich obowiązkach. W ten sposób nakłania i zobowiązuje do posłuszeństwa. Odsłania im również grzeszne zepsucie ich natury, serc i życia, tak żeby sprawdzając siebie w świetle Prawa, mogli być głębiej przekonani o swoim grzechu, upokorzyć się z jego powodu i bardziej go nienawidzić. Jednocześnie Prawo daje im wyraźne poznanie, że potrzebują Chrystusa i Jego doskonałego posłuszeństwa Prawu. Tak jak Prawo zabrania grzechu, tak samo nakłania odrodzonych, żeby sprzeciwili się złym skłonnościom do grzechu, które w sobie znajdują. Ponadto groźby Prawa mają wartość w pokazywaniu odrodzonym, na co zasługują z powodu swoich grzechów i jakie nieszczęścia mogą w tym życiu ściągnąć na siebie przez własne nieposłuszeństwo, mimo że Są uwolnieni od przekleństwa i bezwzględnej surowości Prawa. W podobny sposób obietnice związane z przestrzeganiem Prawa oznajmiają o Bożej aprobacie dla posłuszeństwa i zapewniają wynikające z niego błogosławieństwa, lecz z zastrzeżeniem, że te błogosławieństwa nie przypadają ludziom na mocy Prawa rozpatrywanego jako przymierze uczynków. Fakt, że człowiek czyni dobro i powstrzymuje się od zła, ponieważ Prawo nakazuje czynić dobro a zabrania zła, nie jest dowodem, że człowiek podlega Prawu, jednak czyni to ponieważ jest to efektem miłości do Boga a nie drogą do zbawienia.

Rz 3:20; 6:12-14; 7:7; 8:l; 10:4; Gal 2:16; 1P 3:8-13.

(6) Wspomniane zastosowania Prawa Bożego nie sprzeciwiają się łasce Ewangelii, lecz są z nią jak najbardziej zgodne, ponieważ Duch Chrystusowy poddaje wolę człowieka i usposabia ją do ochotnego i radosnego wykonywania tego,czego wymaga wola Boża, objawiona w Prawie moralnym.

Ez 36 27; Gal 3:21.

EWANGELIA I ZAKRES ŁASKI

(1) Ponieważ przymierze uczynków zostało złamane przez grzech człowieka i nie było w stanie udzielić życia, Bóg w swoim miłosierdziu przyrzekł zesłać Chrystusa, który miał narodzić się z niewiasty. Dzięki tej obietnicy wybrani zostają powołani, a wiara prowadzi do upamiętania dokonując swego dzieła w ich sercach. W tej obietnicy została objawiona cała istota Ewangelii, jako skutecznego sposobu nawrócenia i zbawienia grzeszników.

Rdz 3:15; Iz 7:14; Iz 9:6-7; Obj 7:9.

(2) Obietnica Chrystusa i zbawienia dokonanego przez Niego jest objawiona ludziom jedynie w Słowie Bożym. Ani dzieła stworzenia, ani świadectwo natury nie objawiają ludziom Chrystusa i Jego łaski, nawet w jakiś ogólny lub niejasny sposób. Tym bardziej niemożliwe jest, żeby ludzie, którym brak objawienia Chrystusa przez obietnicę Ewangelii, mogli osiągnąć zbawienną wiarę i upamiętać się.

Prz 29:18; Iz 25:7; 60:2-3; Rz 1:17; 10:14-15,17.

(3) Objawienie Ewangelii grzesznikom, zarówno narodom jak i poszczególnym osobom, wraz z obietnicami i przykazaniami, które należą do posłuszeństwa Ewangelii, odbywało się w rozmaitym czasie i w rozmaitych miejscach, zgodnie z suwerenną wolą Bożą i Jego upodobaniem. Obietnica poznania Ewangelii nie została uzależniona od właściwego wykorzystania wrodzonych zdolności ludzkich, rozwiniętych przez oświecony rozum, ponieważ taki rozwój nigdy nie miał miejsca, ani nie może mieć miejsca. Z tego powodu przez wszystkie wieki Ewangelia była zwiastowana w węższym lub szerszym zakresie i docierała do poszczególnych ludzi i narodów w bardzo zróżnicowanej mierze, zgodnie z nieomylną wolą Bożą.

Ps 147:19-20; Dz 16:7; Rz 1:18-32

(4) Ewangelia jest jedynym zewnętrznym sposobem poznania Chrystusa i zbawiennej łaski dostępnej ludziom, i jest całkowicie wystarczająca do tego celu. Jednak, aby ludzie, którzy są martwi w swoich grzechach, mogli narodzić się na nowo – tzn. być ożywieni lub odrodzeni – konieczne jest coś więcej, a mianowicie działanie Ducha Świętego. Jedynie działanie Ducha Świętego spowoduje nawrócenie się do Boga.

Ps 110:3; Jn 6:44; 1Kor 2:14; 2Kor 4:4,6; Ef 1:17-20

 

WOLNOŚĆ CHRZEŚCIJAŃSKA I WOLNOŚĆ SUMIENIA

(1) Chrystus nabył dla wszystkich wierzących wolność, którą obdarza nas Ewangelia. Zawiera ona w sobie wolność od winy grzechu, od potępienia, które przynosi wina, od gniewu Bożego oraz od surowości i przekleństwa Prawa Bożego. Obejmuje ona również uwolnienie od obecnego, złego świata oraz od: niewoli szatana, panowania grzechu, bólu, nieszczęścia, strachu przed śmiercią, nieuchronności grobu i wiecznego potępienia. Ponadto umożliwia nam ona wolny dostęp do Boga i poddanie się Mu w posłuszeństwie nie ze strachu, jak to czyni niewolnik wobec pana, lecz z dziecięcą miłością i ochotą. Wszystkie te błogosławieństwa posiadali wierzący w czasach Starego Testamentu, lecz w Nowym Testamencie chrześcijańska wolność ujawniła się w pełni. Obejmuje ona uwolnienie od ciężarów nakładanych przez prawo obrzędowe, któremu byli poddani Izraelici, a także większą odwagę w przybliżaniu się do tronu łaski i większą miarę wolnego Ducha Bożego, niż to na ogół było udziałem świętych w czasach przed Chrystusem.

Lk 1:73-75; Jn 7:38-39; Dz 26:18; Rz 8:3,15,28; 1Kor 15:54-57; Gal 1:4; 3:9,13-14; 2Tes 1:10; Hbr 10:19-21; 1Jn 4:18.

(2) Jedynie Bóg jest Panem sumienia. On uwalnia je od wszelkich obowiązków uznania lub posłuszeństwa względem jakichkolwiek ludzkich doktryn czy wymagań, które w jakimkolwiek sensie stoją w sprzeczności z Jego Słowem lub nie są w nim zawarte. Co więcej, wiara i posłuszeństwo takim doktrynom jest równoznaczne ze zdradą prawdziwej wolności sumienia. Jest to wbrew rozumowi i oznacza jedynie zniszczenie wolności sumienia, gdy ludzie domagają się od swoich bliźnich bezwzględnej wiary, tzn. absolutnego i ślepego posłuszeństwa.

Mt 15:9. Dz 4:19,29; Rz 14:4; 1Kor 3:5; 7:23; 2Kor 1:24; Kol 2:21-23; Jk 4:12.

(3) Popełnianie jakiegokolwiek grzechu lub pielęgnowanie grzesznych, złych pragnień i zasłanianie się wolnością chrześcijańską wypacza główny cel łaski Ewangelii i naraża na niebezpieczeństwo tych, którzy są winni takiego przestępstwa, ponieważ w ten sposób niszczą oni prawdziwy cel chrześcijańskiej wolności: aby lud Pana „wybawiony z ręki wrogów, bez bojaźni służył Mu w świątobliwości i sprawiedliwości przed Nim po wszystkie swoje dni”.

Lk 1:74-75; Rz 6:1-4; Gal 5:13; 2P 2:18-21.

 

NABOŻEŃSTWO I DZIEŃ PAŃSKI

(1) Naturalne poznanie wskazuje, że jest Bóg, który ma nad wszystkim panowanie i suwerenną władzę. Jest sprawiedliwy i dobry i wyświadcza dobro wszystkim. Jest więc godzien, aby ludzie z całego serca, ducha i siły okazywali Mu bojaźń, miłość, oddawali chwałę, wzywali Jego imienia i ufali Mu. Lecz jedyny sposób oddawania czci prawdziwemu Bogu został wyznaczony przez Niego samego. W konsekwencji nie można oddawać Mu czci w sposób wymyślony przez ludzi albo pochodzący od szatana, jak to robią różnego rodzaju religie, np. tzw kościół 
rzymsko-katolicki. Widzialne symbole Boga i wszelkie inne formy oddawania Mu czci, o których nie mówi Pismo Święte, są surowo zabronione.

Wj 20:4-6; Pwt 12:32; Jer 10:7-10; Mk 12:33.

(2) Nabożeństwo ma być kierowane wyłącznie do Boga: Ojca, Syna i Ducha Świętego. Nie można oddawać czci aniołom, świętym ani żadnemu innemu stworzeniu. Ponieważ człowiek upadł w grzech, oddawanie czci Bogu nie może odbywać się bez pośrednika; jedynym uznanym przez Boga pośrednikiem jest Chrystus.

Mt 4:9-10; 28:19; Jn 5:23; 14:6; Rz 1:25; Kol 2:18; 1Tm2:5; Obj 19:10

(3) Bożą wolą jest, aby wszyscy ludzie modlili się do Niego i dziękowali Mu, co jest częścią  naturalnego oddawania należnej Jemu czci jako Stwórcy. Modlitwa zanoszona w imieniu Syna Bożego, wspierana przez Ducha Świętego i musi być zgodna z wolą Bożą. Musi być również pełna szacunku, pokorna, gorliwa i wytrwała, połączona z wiarą, miłością i poznaniem. W społeczności modlitwa powinna być zawsze zanoszona w znanym języku.
Ps 65:3; 95:1-8; Jn 14:13-14; Rz 8:26; 1Kor 14:16-17. 1Jn 5:14.

(4) Należy modlić się o to, co jest dobre i słuszne i za wszystkich ludzi żyjących lub jeszcze nie narodzonych. Nie można modlić się za umarłych, ani za tych, którzy winni są grzechu przeciwko Duchowi Świętemu.

2Sm 7:29; 12:21-23; 1Tm 2:1-2; 1Jn 5:16.
(5) Czytanie Pisma Świętego, wygłaszanie kazań i słuchanie Słowa Bożego, pouczanie i napominanie się wzajemne poprzez psalmy, hymny, pieśni duchowe, śpiewanie Panu wdzięcznym sercem, dokonywanie chrztu i spożywanie Wieczerzy Pańskiej – to wszystko składa się na święte nabożeństwo, które ma odbywać się w posłuszeństwie, ze zrozumieniem, wiernie, z czcią i w bojaźni Bożej. Ponadto z różnych okazji powinno się obchodzić akty ukorzenia się, posty i dziękczynienia – w sposób święty i pełen szacunku.

Wj 15:1-9; Est 4:16; Ps 107; Jl 2:12; Mt 28:19-20; Lk 8:18; 1Kor 11:26; Ef 5:19; Kol 3:16;
1Tm 4:13; 2Tm 4:2.

(6) W obecnym czasie Ewangelii skuteczność modlitwy lub innego oddawania czci nie zależy od miejsca ani kierunku, ponieważ Bóg jest wszędzie i ma być czczony w duchu i w prawdzie; dotyczy to codziennych modlitw w rodzinie, w domu, a także osobistych próśb zanoszonych w skrytości i publicznie w zgromadzeniu. Takie zgromadzenia powinny odbywać się zgodnie ze Słowem Bożym, a wierzący nie powinni traktować ich lekceważąco ani świadomie opuszczać.

Ps 55:17; Ml 1:11; Mt 6:6; Jn 4:21-24; Dz 2:42; 10:2; 1Tm 2:8; Hbr 10:25.

 

WŁADZE PAŃSTWOWE
(1) Jako najwyższy Pan i Król świata Bóg ustanowił władze państwowe i powołał władze cywilne jako poddane sobie, aby rządziły społeczeństwami dla Jego chwały i dla ogólnego dobra. Aby mogło to być osiągnięte, udzielił im władzy nad życiem i śmiercią, zarówno dla bezpieczeństwa i dodania otuchy tym, którzy czynią dobro, jak też dla karania przestępców.

Rz 13:1-4; Rz13:7.

 

(2) Chrześcijanie mogą zgodnie z Bożym Prawem podejmować i wykonywać obowiązki urzędu państwowego jeśli zostaną do tego powołani, a wtedy jest ich obowiązkiem popierać sprawiedliwość i pokój zgodnie ze słusznymi prawami królestw i państw, którym służą. A jeśli do sprawowania urzędu lub funkcji wymagane jest złożenie przysięgi lub ślubowania, chrześcijanin może zgodnie z Bożym Prawem złożyć przysięgę.
Nauka Nowego Testamentu upoważnia władze do prowadzenia wojny, jeśli jest to sprawiedliwe i konieczne.

2Sm 23:3; Ps 82:3-4; Lk 3:14.

(3) Urzędnicy państwowi są ustanawiani przez Boga dla wymienionych wyżej celów, a chrześcijanie powinni im podlegać we wszystkich słusznych wymaganiach i czynić to nie tylko ze względu na Pana, lecz także i ze względu na sumienie, a nie jedynie, aby uniknąć kary. Powinni zanosić modlitwy wstawiennicze i błagania za królów i za wszystkich przełożonych, aby mogli wieść ciche i spokojne życie we wszelkiej pobożności i uczciwości.

Rz 13:5-7; 1Tm 2:1-2; 1P 2:17-18.

MAŁŻEŃSTWO

(1) Bożą wolą jest aby chrześcijańskie małżeństwo było zawarte tylko między jedną siostrą i jednym bratem. Siostra i brat nie mogą mieć więcej niż jednego współmałżonka w tym samym czasie.

Rdz 2:24; Ml 2:15; Mt 19:5-6.

(2) Bóg ustanowił małżeństwo dla wzajemnej pomocy męża i żony, dla rozradzania się ludzkości zgodnie z Jego Prawem.
Po upadku pierwszych ludzi małżeństwo zapobiega chrześcijanom popaść w pożądliwości ciała.

Rdz 1:28; 2:l8; 1Kor 7:2.9.

(3) Wszyscy ludzie mogą wstępować w związki małżeńskie, jeśli tylko zdają sobie sprawę z tego co robią. Jest jednak obowiązkiem chrześcijanina, by zawierał związek tylko z osobą „w Panu”. W konsekwencji, ci którzy nazywają się wierzącymi, nie powinni zawierać związków małżeńskich z niewierzącymi i poganami. Nie przystoi także, aby pobożne osoby wchodziły w związek małżeński z osobami, które twierdzą, że są chrześcijanami, a które prowadzą rozwiązłe życie albo popierają zasługującą na potępienie herezję.

Ne 13:25-27; 1Kor 7:39; 1Tm 4:3; Hbr 13:4.

(4) Chrześcijańskie małżeństwo może być zawarte między kobietą a mężczyzną, którzy nie są bliskimi krewnymi.
Każda inna forma małżeństwa lub partnerstwa, chociaż może być zalegalizowana przez współczesną władzę, jest niedopuszczalna i jest potępionym przez Boga zboczeniem.

Kpł18:5-23;  Mk 6:18; Rz1:26-27; 1Kor 5:1; 1Kor6:9-10; 1Tm1:8-10.

KOŚCIÓŁ

(1) Powszechny lub uniwersalny Kościół jako dzieło Ducha, prawdy i łaski jest niewidzialny. Składa się z ogólnej liczby wybranych, którzy byli, są lub będą zgromadzeni w jedno w Chrystusie, który jest głową Kościoła. Ten Kościół jest małżonką, ciałem i pełnią Chrystusa, „który wszystko we wszystkim wypełnia”.

Ef 1:10,22-23; 5:23,27,32; Kol l:l8; Hbr 12:23.

(2) Wszyscy ludzie z całego świata, którzy wyznają, że wierzą Ewangelii i zgodnie z jej nakazem poddają się w posłuszeństwo Bogu przez Chrystusa, są i mogą być nazwani świętymi.

Dz 11:26: Rz 1:7; 1Kor 1:2; Ef 1:20-22.

 

(3) Nawet najczystszy pod niebem Zbór może popaść w zamieszanie i błąd, a niektóre odpadają tak daleko, że nie mogą być już nazwane Zborem Chrystusa, lecz „synagogą szatana”. Jednakże Chrystus miał zawsze Królestwo na tym świecie, składające się z tych, którzy wierzą w Niego i wyznają Jego imię, a On będzie władał tym Królestwem aż do końca świata.

Ps 72:17; 102:28; Mt 16:18; 1Kor 5; 2Tes 2:11-12; Obj 2:3; 12:17;l8:2.

(4) Pan Jezus Chrystus jest głową Kościoła. Z ustanowienia Ojca Jemu została powierzona najwyższa i absolutna władza do powołania, utwierdzania, kierowania i rządzenia Kościołem. Nie jest więc możliwe, aby papież rzymski (oficjalny tytuł papieża: „wikariusz Jezusa Chrystusa(…)”, tj. zastępca Jezusa Chrystusa. Antichristos (gr.) – antychryst – w miejsce albo zamiast Chrystusa) w jakimkolwiek rzeczywistym sensie był głową Kościoła Powszechnego. Znane jest również tytułowanie papieża  jako ojciec święty. Jest to bluźnierstwo ponieważ tytuł ten jest należny tylko Bogu.

Mt 23:9; Mt 28:l8-20; Ef 4:11-12; Kol l:l8; 2Tes 2:2-12.

(5) Sprawując władzę, która została Mu powierzona, Pan Jezus przez służbę Słowa i przez swego Ducha, powołuje do siebie ze świata tych, którzy zostali Mu dani przez Ojca, aby mogli żyć u Jego boku, okazując Mu posłuszeństwo zgodnie z tym, co polecił im w Piśmie Świętym. Pan przykazuje tym, którzy zostali tak powołani, aby tworzyli poszczególne społeczności (Zbory) dla przyczynienia się do wspólnego dobra, oraz aby obchodzili wspólnie Wieczerzę Pańską, dopóki żyją na ziemi.

Mt l8:l5-20; 28:20; Jn 10:16; 12:32

(6) Członkowie tych Zgromadzeń są świętymi z racji Bożego powołania i w widzialny sposób okazują i wyznają zarówno przez swoją wiarę w Chrystusa jak i przez sposób życia, że Są posłuszni powołaniu Chrystusowemu. Dobrowolnie zgadzają się trwać we wzajemnej społeczności ze sobą, zgodnie z poleceniem Chrystusa według woli Bożej, oddając siebie Panu i sobie nawzajem oraz poddając się zupełnie pod wpływ i wymagania Ewangelii.

Dz 2:41-42; 5:13-14: Rz 1:7; 1Kor 1:2; 2Kor 9:13.

(7) Każdemu z takich Zborów, które są zgromadzone zgodnie ze świętą wolą, przedstawioną w Słowie Bożym, Pan daje moc i autorytet do wykonywania nakazanych przez Niego praktyk chrześcijańskich i do przestrzegania dyscypliny. Obejmuje to przyjęcie takich zasad, które są niezbędne dla prawidłowego i właściwego życia Zboru.

Mt l8:17-18; 1Kor 5:4-5,13: 2Kor 2:6-8.

(8) Zbór zgromadzony i zorganizowany zgodnie z zamiarem Chrystusa składa się ze starszych, diakonów i pozostałych członków. Z nakazu Chrystusa przełożeni mają być rozeznani i ustanawiani przez zgromadzony zbór na podstawie Słowa Bożego i Ducha Świętego; przełożonymi mają być biskupi (inaczej zwani starszymi) i diakoni. Osoby ubiegające się o te funkcje, muszą spełniać wszystkie Biblijne wymagania opisane w Piśmie Świętym (1List do Tymoteusza, List do Tytusa). Na osobach tych spoczywa odpowiedzialność przeprowadzenia tego, co nasz Pan ustanowił i używania powierzonej im władzy dla wykonywania swoich obowiązków. Ten porządek ma trwać w Kościele aż do końca świata.

Dz 20:17-28; 1Tm3:1-13, Tyt1:5-10; Flp 1:1.

(9) Z polecenia Chrystusa, każdy kto ubiega się się i ma niezbędne dary od Ducha Świętego do pracy biskupa, starszego lub diakona w zborze, może zostać rozeznany i powołany na ten urząd. Musi być z powagą ustanowiony przez post i modlitwę z włożeniem rąk istniejących starszych, jeśli tacy są.

Dz 6:3,5-6; 14:23; 1Tm 4:14.

 

 

 

(10) Duszpasterze powinni zwracać baczną uwagę na służbę Chrystusa w Jego Kościele; powinni być zaangażowani w służbę Słowa i w modlitwę, szukając pożytku dusz ludzkich, za które są odpowiedzialni przed Panem. Dlatego o ile jest możliwe, dobrze jest aby Zbory, którym służą, obdarzały ich wszelkim szacunkiem oraz dobrami materialnymi zgodnie ze swoimi możliwościami aby mogli jak najmniej angażować się w świeckie zajęcia i okazywać gościnność innym. Taki porządek jest zalecany przez naszego Pana Jezusa, który postanowił, żeby „ci,którzy zwiastują Ewangelię, z Ewangelii żyli”.

Dz 6:4; 1Kor 9:6-14; Gal 6:6-7. 1Tm 3:2; 1Tm5:17-18; 2Tm 2:4; Hbr 13:17.

(11) Duch Święty może powołać i uzdolnić do funkcji ewangelisty, wyposażając w konieczne dary, wybranych przez Siebie braci spoza grona starszych. Takie osoby powinny być rozeznane przez zbór i wykonywać swoje powołanie z wszelką starannością.

Dz 11:19-21; 1P 4:10-11.

(12) Wszyscy wierzący są zobowiązani przyłączyć się do lokalnych Zgromadzeń wszędzie tam, gdzie mają ku temu możliwości. Ci, którzy korzystają z przywilejów społeczności Zgromadzenia, muszą również się poddać jego dyscyplinie i władzy, zgodnie z zaleceniem Chrystusa.

1Tes 5:14; 2Tes 3:6,14-15; Hbr13:17.

(13) Członkowie, którzy zostali obrażeni przez innych członków Zboru, a którzy okazali posłuszeństwo zaleceniom Pisma Świętego w kwestii postępowania w takich wypadkach, muszą powstrzymać się od wszczynania niepokoju w Zborze, nie powinni również opuszczać wspólnych zebrań ani powstrzymywać się od udziału w Pamiątce z powodu tego, że zostali obrażeni. Powinni zaś zdać się na innych współczłonków Chrystusa w doprowadzeniu sprawy dyscyplinowania i pojednania do właściwego końca.

Mt l8:15-17; Ef 4:2-3.

(14) Wszyscy członkowie każdego Zboru powinni uczestniczyć w nieustannej modlitwie za rozwój i pomyślność Kościoła Chrystusowego, gdziekolwiek się znajduje; powinni przy każdej okazji pomagać innym wierzącym w miarę swoich możliwości i powołania, posługując się swoimi darami i łaskami. Tak więc zbory powinny szukać wzajemnej społeczności, o ile Bóg daje okazję do korzystania z takich dobrodziejstw.

Ps 122:6,7; Rz 16:1-2; Ef6:18; 3Jn 8-10.

Kiedy powstają różnice lub rozbieżności dotyczące doktryn lub władzy zboru, zagrożone zostają: pokój, jedność i zbudowanie. W takiej sytuacji zarówno starsi jak i cały Zbór zobowiązani są za wszelką cenę dążyć do jedności na podstawie Słowa Bożego przez wytrwały post i modlitwę. Sprawa musi być rozpatrywana tak długo aż zostanie osiągnięta jedność.
Jedność i miłość mają być znakiem rozpoznawczym Chrześcijan.

Jn17:21-23; Rz12:16; Rz15:5-6; 1Kor1:10; 2Kor13:11; Flp2:2-5.

 

SPOŁECZNOŚĆ ŚWIĘTYCH

(1) Wszyscy święci są zjednoczeni z Jezusem Chrystusem jako ich głową przez Jego Ducha i wiarę. Nie znaczy to jednak, że stają się jedną osobą z Nim. Mają jednak współudział w Jego łaskach, cierpieniach, śmierci, zmartwychwstaniu i chwale. Są także złączeni wzajemnie ze sobą w miłości i mają współudział w darach i wzajemnych łaskach, i są zobowiązani służyć w ten sposób publicznie i prywatnie, aby przyczynić się do wzajemnego dobra, zarówno w sprawach duchowych, jak i doczesnych.

Jn 1:16; Rz 1:12; 6:5-6; 1Kor 3:21-23; 12:7; Gal 6:10; Ef 4:15-16; Flp3:10; 1Tes 5:11-14; 1Jn 1:3; 3:17-18.

(2) Przez wyznanie wiary święci trwają w świętej społeczności i jedności, w oddawaniu Bogu czci i wykonywaniu takich szczególnych służb, aby przyczynić się do wzajemnego zbudowania. Są także zobowiązani pomagać sobie nawzajem w doczesnych sprawach, zgodnie z rozmaitymi potrzebami i zdolnościami. Według zasad Ewangelii taki rodzaj społeczności, chociaż odnosi się szczególnie do życia rodzinnego i stosunków zborowych, ma być rozszerzony, w miarę jak Bóg daje możliwości, na wszystkich domowników wiary, to znaczy na wszystkich, którzy są nowonarodzeni. Z drugiej strony powinniśmy zrozumieć, że takie dzielenie się dobrami ze świętymi, nie pozbawia żadnego człowieka prawa i tytułu do własności, które on posiada, ani ich nie ogranicza.

Dz 5:4; 11:29-30; 1Kor 12:14-27; Ef 4:28; 6:4; Hbr 3:12-13; 10:24-25

CHRZEST I WIECZERZA PAŃSKA

(1) Chrzest i Wieczerza Pańska są praktykami chrześcijańskimi, które wyraźnie i suwerennie ustanowił Pan Jezus, jedyny prawodawca, i nakazał ich przestrzegania w Kościele aż do końca świata.

Mt 28:19-20; 1Kor 11:26.

(2) Chrzest i Wieczerza Pańska mogą być prowadzone przez każdego brata, zgodnie z poleceniem Chrystusa.
Mt 28:19; 1Kor 4:1

CHRZEST

(1) Chrzest jest praktyką  chrześcijańską Nowego Testamentu nakazaną przez Jezusa Chrystusa. Dla osoby przyjmującej chrzest ma on być znakiem jej społeczności z Chrystusem w Jego śmierci i zmartwychwstaniu, znakiem wszczepienia w Chrystusa i przebaczenia grzechów. Wyraża to również fakt, że osoba przyjmująca chrzest oddała siebie Bogu przez Jezusa Chrystusa, aby móc żyć i postępować w „nowości życia”.

Mk 1:4; Dz 22:16; Rz 6:3-5; Gal 3:27. Kol 2:12.

(2) Chrzest mogą przyjąć tylko te osoby, które upamiętały się przed Bogiem i wierzą w naszego Pana Jezusa Chrystusa, dobrowolnie oddając się Jemu w posłuszeństwo.

Mk 16:16; Dz 2:41; 8:12,36-37, l8:8.

(3) Zewnętrznym elementem, który ma być używany w czasie chrztu jest woda, w której wierzący jest zanurzany i ma być chrzczony w imię Ojca i Syna i Ducha Świętego.

Mt 28:19-20; Dz 8:38 J3:23.

WIECZERZA PAŃSKA
(1) Wieczerza Pańska została ustanowiona przez Pana tej samej nocy, podczas której został wydany. Ma być sprawowana przez Jego Kościół aż do końca świata, jako ustawiczna Jego pamiątka i dla ukazywania znaczenia Jego ofiary i śmierci. Została ustanowiona również i po to, aby utwierdzić świętych w wierze, że wszystkie dobrodziejstwa pochodzące z ofiary Chrystusa są ich udziałem. Ponadto ma przyczyniać się do ich duchowego karmienia i wzrastania w Chrystusie, oraz do umocnienia poczucia obowiązku wobec Niego. Wieczerza Pańska jest również więzią i zadatkiem społeczności, którą wierzący mają z Chrystusem i ze sobą nawzajem.

1Kor 10:16-21; 11:23-26.

(2) W czasie Pamiątki Wieczerzy Chrystus nie jest składany na ofiarę swemu Ojcu ani nie jest składana żadna rzeczywista ofiara, w sensie odpuszczenia grzechu żywych lub umarłych. Wieczerza jest wyłącznie pamiątką jedynej ofiary Chrystusa, który oddał siebie na krzyżu raz na zawsze. Jest także duchowym ofiarowaniem Bogu wszelkiej możliwej chwały za dzieło Golgoty dokonane raz na zawsze.

Mt 26:26-28; 1Kor 11:23-26; Hbr 9:25-28.

 

(3) W czasie ostatniej Wieczerzy Pan Jezus pobłogosławił chleb, który połamał i kielich wina, który rozdzielił między uczniów i w ten sposób poświęcił je z pospolitego do świętego użytku.
Obecnie, po modlitwie osoby sprawującej Pamiątkę, chleb ma być łamany i rozdzielany między uczestników, podobnie i kielich ma być podany wszystkim przystępującym do Pamiątki.

1Kor 11:23-26.

(4) Pozbawianie wiernych picia z kielicha, czczenie chleba i wina, wznoszenie w górę chleba i wina, obnoszenie ich w celu adoracji i lub używanie ich dla jakiegoś innego celu religijnego, jest sprzeczne z naturą i celem, dla którego Chrystus go ustanowił. Takie postępowanie jest herezją.

Wj 20:4-5; Mt 15:9; 26:26-28.

(5) Zewnętrzne elementy Wieczerzy Pańskiej chleb i wino odpowiednio wyodrębnione do użycia zgodnego z nakazem Chrystusa, znajdują się w takiej relacji do ukrzyżowanego Pana, że chociaż w rzeczywistości używane są wobec nich wyrażenia obrazowe, są czasami określane nazwami rzeczy, które reprezentują, a mianowicie ciałem i krwią Chrystusa, chociaż w istocie i naturze nadal pozostają jedynie rzeczywistym chlebem i winem, tak jak były nimi przed wybraniem do szczególnego użytku.
W wielu miejscach Pisma Świętego, Pan Jezus określa siebie pojęciami obrazowymi. 

1Kor 11:26-28, 1Kor12:27; Ef5:30; J10:7

(6) Doktryna nazywana powszechnie przeistoczeniem (transsubstancjacją) oraz konssubstancjacja, która głosi, że podczas Wieczerzy Pańskiej konkretny chleb i wino zmienia się w konkretne ciało i krew Chrystusa przez poświęcenie dokonywane przez kapłana lub w inny sposób, jest niezgodna nie tylko z Pismem Świętym, lecz nawet ze zdrowym rozsądkiem i rozumem dlatego jest to herezja.

Lk 24:6,39; Dz 3:21; 1Kor 11:24-25.

(7) Ci, którzy są godni, jedząc i pijąc widzialny chleb i wino w tym obrządku, równocześnie przyjmują i karmią się Chrystusem ukrzyżowanym oraz otrzymują wszystkie dobrodziejstwa pochodzące z Jego śmierci. Czynią to prawdziwie i w rzeczywistości, nie jakby karmili się rzeczywistym ciałem i krwią jakiejś osoby, lecz czynią to wewnętrznie i przez wiarę.

1Kor 10:16-17; 11:23-26.

(8) Wszyscy, którzy uczestniczą w Wieczerzy Pańskiej niegodnie, grzeszą przeciwko ciału i krwi Pańskiej, a ich jedzenie i picie ściąga na nich Boży sąd. Tak więc wszyscy, którzy nie rozróżniają ciała Pańskiego są podobnie niegodni, aby zasiadać przy Stole Pańskim; dopóki pozostaną w takim stanie, nie mogą być we właściwy sposób uczestnikami świętego obrządku Chrystusowego, gdyż w ten sposób popełnialiby grzech przeciwko Chrystusowi.

Mt 7:6; 1Kor 11:29; 2Kor 6:14-15

STAN CZŁOWIEKA PO ŚMIERCI I ZMARTWYCHWSTANIE UMARŁYCH

(1) Ciała ludzi po śmierci obracają się w proch i ulegają rozkładowi, lecz ich duch, który ani nie umiera, ani nie zapada w stan nieświadomości (jest bowiem z natury nieśmiertelny). Duchy sprawiedliwych, którzy przez wiarę osiągnęli zbawienie, po śmierci wchodzą do raju, gdzie są z Chrystusem, patrząc na twarz Boga w świętości i chwale, oczekują na pełne odkupienie ich ciał. Duchy nieprawych są wrzucony do piekła, gdzie pozostają w męce i całkowitej ciemności, zachowane na wielki dzień sądu. Duchy odłączone od swoich ciał są albo w raju, albo w piekle, ponieważ Pismo Święte nie mówi o żadnym innym miejscu pobytu.

Rdz 3:19; Kzn 12:7; Lk 16:23-24; 23:42; Dz 13:36; 2Kor 5:1,6-8; Flp1:23; Hbr 12:23; 1P 3:19; Jud 6-7

(2) W dniu ostatecznym święci, którzy będą żyć wtedy na ziemi, nie umrą, lecz zostaną przemienieni. Wszyscy umarli zostaną wskrzeszeni we własnych ciałach, a nie w innych, chociaż z innymi właściwościami i będą znowu połączeni ze swymi duchami na wieki.

Job 19:26-27; 1Kor 15:42-43,51-52; 1Tes 4:17.

(3) Przez moc Chrystusa ciała niesprawiedliwych będą wzbudzone na hańbę. Przez swego Ducha Chrystus wzbudzi ciała sprawiedliwych ku czci, ponieważ ich ciała zostaną przekształcone na wzór Jego własnego, pełnego chwały ciała.

Jn 5:28-29; Dz 24:15; Flp 3:21.

SĄD OSTATECZNY

(1) Bóg naznaczył dzień, w którym będzie sądził świat sprawiedliwie przez Jezusa Chrystusa, któremu Ojciec powierzył wszelką władzę i prawo sądu. W tym dniu będą sądzeni upadli aniołowie. Tak samo będą sądzeni wszyscy ludzie, którzy żyli na ziemi; pojawią się przed tronem Chrystusa, aby zdać rachunek ze swoich myśli, słów i uczynków, i otrzymać wyrok zgodnie z tym, co uczynili w tym ziemskim życiu, czy to dobro, czy zło.

Kzn 12:14; Mt 12:36; 25,32-46; Jn 5:22,27; Dz 17:31; Rz 14:10,12; 1Kor6:3; 2Kor 5:10; Jud1:6.

(2) Wyznaczając dzień sądu Bóg miał na celu objawienie chwały swojego miłosierdzia przez wieczne zbawienie wybranych, i ukazanie chwały swej sprawiedliwości przez wieczne potępienie grzeszników tzn. nieprawych i nieposłusznych. W tym dniu sprawiedliwi odziedziczą życie wieczne i otrzymają pełnię radości i chwały w obecności Pana, jako ich wieczną nagrodę. Lecz niewierzący, którzy nie znają Boga i którzy nie byli posłuszni Ewangelii Jezusa Chrystusa, będą wygnani na wieczne męki i „poniosą karę: zatracenie wieczne, oddalenie od oblicza Pana i od mocy chwały Jego”.

Mt 25:21,34,46; Mk 9:48; Rz 9:22-23; 2Tes 1:7-10; 2Tm 4:8.

(3) Aby z jednej strony odstraszyć wszystkich ludzi od grzechu, a z drugiej dać większą pociechę wierzącym w ich przeciwnościach, Chrystus chciał nas mocno przekonać, że nastąpi dzień sądu. Z tych samych przyczyn zatrzymał w tajemnicy datę, aby ludzie mogli porzucić wszelkie zaufanie w siebie i nie wiedząc, kiedy godzina przyjścia Pana nastąpi, mogli być zawsze czujni i zawsze gotowi, aby powiedzieć: „Przyjdź, Panie Jezu, przyjdź rychło. Amen”.

Mk 13:35-37; Lk 12:35-40; 2Kor 5:10-11; 2Tes 1:5-7; Obj 22:20